Tagged: Peter Kwasniewski

Спажываючы Агонь і Духа: найцудоўнейшы з усіх Божых дароў

Паміж спажываннем ўваскрослага Пана і будучым уваскрасеннем, паміж спажываннем Ягонага Цела і ўваскрасеннем у целе ў апошні дзень у хвалебную вечнасць існуе прычынная сувязь. Тыя, хто не спажываў Цела Пана, таксама ўваскрасаюць з памерлых, аднак іхняе ўваскрасенне — гэта пакаранне, а не ўзнагарода; гэта ўваскрасенне дзеля асуджэння і вечнай смерці, а не дзеля жыцця і славы.

Пра літургічную памяць

Калі малітвы проста запісаны ў Імшале, яны могуць заставацца для цэлебранта знешнімі, бо яны знаходзяцца ў знешняй кнізе. Тыя ж малітвы, якія ён запамятаў, ужо сталі ўнутранымі, засвоенымі, а таму зрабіліся для яго больш даступнымі крыніцамі пабожнасці. Ягоная памяць становіцца кнігай — жывой кнігай, па якой цэлебруецца Імша.

Прыклад непаслядоўнасці ў lex orandi: Пасланні нядзеляў Вялікага посту

Выдатны прыклад таго, як змяняецца пасыл літургіі, мы ўбачым, калі прагледзім Пасланні, якія чытаюцца ў тры першыя нядзелі Вялікага посту. У традыцыйным рымскім абрадзе ўсе тры Пасланні падкрэсліваюць маральныя патрабаванні Евангелля ў адпаведнасці з загадам Пана: “Пакайцеся”. У прыватнасці, усе тры Пасланні згадваюць суровае патрабаванне захавання чысціні. У новай Імшы замест прыведзеных трох чытанняў былі выбраны дзевяць (бо існуе тры гадавыя цыклы: A, B і C), і ніводнае з іх не згадвае ані пра цноту чысціні, ані пра абавязак пазбягаць чужалоства.

Пяцідзесяцігадовае падзенне да зноскі 351: зніжэнне нашай адчувальнасці да Найсвяцейшай Эўхарыстыі

Справа не ў тым, што аднойчы ў 2017 годзе мы прачнуліся і раптоўна сутыкнуліся з тым, што на самых вярхах прасоўваецца святатацтва ў адносінах да Эўхарыстыі. Да гэтага моманту нас давёў доўгі, павольны працэс. Ён заключаўся ў паступовым размыванні святасці святой Ахвяры Імшы і Найсвяцейшага Сакрамэнту, а таксама у цярпімасці да святатацтва з боку іерархіі.

Прыярытэт культу і пакланення над прыняццем Камуніі

Фактычна, Імша з’яўляецца адзіным спосабам, якім мы можам выканаць перад Богам свой абавязак прыносіць Яму прыемнае пакланенне, ды і то незалежна ад таго, прымаем мы ці не прымаем духоўную ежу ў святой Камуніі.

Гісторыя пра дзве калекты: розныя светапогляды ў старых і новых малітвах

Кожны год, калі мы набліжаемся да свята св. Альбэрта Вялікага (15 лістапада), я зноў і зноў дзіўлюся вялізнай тэалагічнай розніцы паміж традыцыйнай калектай гэтага свята, пададзенай у Рымскім Імшале 1962 года, і перапісанай калектай, надрукаванай у Імшале Паўла VI. Гэтую канкрэтную пару можна разглядаць як сімвал пераходу ад аднаго разумення хрысціянства да іншага.

Scroll Up