Tagged: Геранжэ

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Перадпосця

На гэтай зямлі мы прабываем часова; мы выгнаннікі і палонныя ў Вавілоне — горадзе, які плануе нашае знішчэнне. Калі мы любім сваю краіну, калі мы жадаем вярнуцца ў яе, мы павінны цвёрда стаяць супраць ілжывай прывабнасці гэтай чужой зямлі і адмаўляцца прымаць той келіх, які яна нам прапануе і якім яна зводзіць шмат нашых сяброў. Яна запрашае нас далучыцца да яе святаў і песняў, аднак нам трэба зняць струны з нашых арфаў і павесіць іх на вербах, што растуць на беразе ракі, пакуль нам не будзе дадзены знак вярнуцца ў Ерузалем.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Перадпосця

Перадпосце — гэта тры тыдні, якія непасрэдна папярэднічаюць Вялікаму посту. Яно з’яўляецца адным з асноўных перыядаў літургічнага года і дадаткова дзеліцца на тры часткі, кожная па тыдні: першая называецца Сямідзясятніцай (Septuagesima), другая — Шасцідзясятніцай (Sexagesima), а трэцяя — Пяцідзясятніцай (Quinquagesima).

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Нараджэння Пана (2)

Кожнаму з нас трэба ахвяраваць тое, што наш Збаўца адкупіў, а менавіта сваю душу. “Але як, — скажа хтосьці, — як мы можам ахвяраваць душу таму, каму яна ўжо належыць?” Адказваю: ведучы святое жыццё, трымаючыся чыстых думак, робячы плённыя справы, адварочваючыся ад зла, ідучы за дабром, любячы Бога і бліжняга, аказваючы міласэрнасць (бо і мы самі патрабавалі міласэрнасці перад тым, як былі адкуплены), прабачаючы тым, хто грашыць супраць нас (бо і мы калісьці былі ў граху), падаўляючы пыху, бо менавіта з-за пыхі наш першы прабацька быў спакушаны і трапіў у грэх.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Нараджэння Пана (1)

Хрысціяне, будзем жа наследаваць нашу Маці і аддадзім свае сэрцы нашаму Эмануэлю. Пастухі прыносяць Яму свае простыя дары, мудрацы прыносяць Яму свае каштоўныя падарункі, і ніхто не павінен з’яўляцца перад Божым Дзіцём без чагосьці, што будзе вартым прыняцця. Таму ведайце, што нічога не будзе Яму прыемным, акрамя таго, па што Ён прыйшоў сюды, — нашай любові.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Нараджэння Пана

Усё ў гэты святы перыяд з’яўляецца таямніцай. Божае Слова, якое нарадзілася перад світаннем (Пс 109:3), нараджаецца ў часе як Божае Дзіця; Дзева становіцца Маці, але застаецца Дзевай; справы боскія змешваюцца са справамі людскімі; а высокая і нечуваная антытэза, выказаная ўзлюбленым вучнем у ягоным Евангеллі, “Слова сталася целам”, тысячай розных спосабаў паўтараецца ў малітвах Касцёла — і справядліва, бо яна выдатна ахоплівае ўвесь той цуд, які ў адной Асобе яднае прыроду Чалавека і прыроду Бога.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Нараджэння Пана

Звычай адзначаць урачыстасць Нараджэння нашага Збаўцы саракадзённым святам заснаваны на самім святым Евангеллі, бо яно кажа нам, што, правёўшы сорак дзён у сузіранні боскага Плёну яе слаўнага мацярынства, Найсвяцейшая Дзева Марыя накіравалася ў святыню, каб там у самай дасканалай пакоры выканаць тыя абрады, якіх Закон патрабаваў ад дачок Ізраэля, калі яны станавіліся маці.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне Адвэнту

Паколькі святы Касцёл, наша Маці, праводзіць час Адвэнту ў гэтай урачыстай падрыхтоўцы да патройнага прыйсця Езуса Хрыста; паколькі па прыкладзе мудрых паннаў ён перад прыйсцем Жаніха трымае свой светач запаленым, то нам, яго членам і яго дзецям, трэба ўвайсці ў гэты дух і прыняць да сэрца папярэджанне нашага Збаўцы: “Няхай сцёгны вашыя будуць падперазаныя і светачы запаленыя; а вы — падобныя да людзей, якія чакаюць вяртання свайго гаспадара”.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца Адвэнту

Цяпер, апісаўшы характэрныя рысы Адвэнту, што адрозніваюць яго ад астатняй часткі года, мы ўвойдзем у глыбокую таямніцу, якая займае думкі Касцёла падчас гэтага перыяду, і ўбачым, што гэтая таямніца прыйсця, або адвэнту, Езуса адначасова простая і патройная. Простая яна таму, што прыходзіць у ёй той самы Сын Божы; патройная ж яна таму, што Ён прыходзіць у тры розныя часы і трыма рознымі спосабамі.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Адвэнту

Назву “Адвэнт” (лац. adventus, што значыць “прыйсце”) у Лацінскім Касцёле носіць той перыяд года, падчас якога Касцёл заклікае вернікаў рыхтавацца да святкавання Божага Нараджэння — гадавіны народзінаў Езуса Хрыста. Таямніца гэтага вялікага дня цалкам заслугоўвае таго, каб яе ўшанавалі малітоўнай падрыхтоўкай і пакутай.

Scroll Up