Апошнія допісы

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Велікоднага перыяду

У 1215 годзе на Чацвёртым Латэранскім саборы, бачачы ўсё большы рост абыякавасці сваіх дзяцей, Касцёл са шкадаваннем пастанавіў, што хрысціяне сурова абавязаны прымаць Камунію толькі раз на год і што рабіць гэта трэба на Пасху. Каб паказаць вернікам, што гэта крайняя мяжа яго спачування, Касцёл на тым жа Саборы пастанавіў, што таму, хто асмеліцца парушыць гэты закон, — калі ён сам па сваёй волі аддзяліў сябе ад гэтай знешняй каталіцкай еднасці, — можа быць на ўсё жыццё забаронена ўваходзіць у касцёл, а пасля смерці адмоўлена ў хрысціянскім пахаванні.

Цёмныя Ютрані

“Ierusalem, Ierusalem, convertere ad Dominum Deum tuum”.
“Ерузалем, Ерузалем, вярніся да Пана, Бога твайго”.

Гісторыя складзенага арната. Частка 2

У эксперыментальных літургіях 1951 і 1952 гг. складзеныя арнаты былі скасаваны для Пасхальнай вігіліі, а з рэформамі 1955 года яны ўвогуле зніклі з набажэнстваў Вялікага тыдня. Выкарыстанне складзеных арнатаў працягвалася ў астатняй частцы Вялікага посту і ў іншыя пакаянныя перыяды. Гэтая анамалія скончылася з увядзеннем у 1960 г. новага кодэкса рубрык, дзе напрыканцы агульных рубрык сцвярджалася, што “складзеныя арнаты і шырокія стулы больш не выкарыстоўваюцца”.

Гісторыя складзенага арната. Частка 1

Для цэлебранта ўбранне не стварала нейкага дыскамфорту, аднак прыслугоўваючым — дыякану і субдыякану — прыходзілася дастасоўваць арнат да сваіх патрэбаў: яны складвалі пярэднюю частку арната так, каб мець свабодныя рукі для трымання святога начыння. Таму іх назвалі “складзенымі арнатамі”, альбо “planetæ plicatæ ante pectus”.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Мукі Пана і Вялікага тыдня

Няхай і нашыя сэрцы зрушацца з месца і пяройдуць ад абыякавасці да страху, ад страху да надзеі і, нарэшце, ад надзеі да любові, каб мы сышлі з Укрыжаваным да самых глыбіняў смутку, заслужылі ўзняцца з Ім у святло і радасць, якія пралівае на нас Ягонае ўваскрасенне, і, маючы ў сабе задатак новага жыцця, больш ніколі не паміралі.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Мукі Пана і Вялікага тыдня

Як мы ўжо заўважалі, думкі Касцёла падчас Вялікага посту заняты пераважна трыма рэчамі: Мукай нашага Адкупіцеля, якая набліжаецца да нас з кожным тыднем; падрыхтоўкай катэхуменаў да хросту, які яны атрымаюць у вігілію Вялікадня; паяднаннем публічных пенітэнтаў, якія будуць зноў дапушчаны ў Касцёл у Вялікі чацвер — дзень Апошняй вячэры.

Велікапосная заслона

Вялікі пост — гэта час устрымання. У мінулыя часы, каб падрыхтавацца да перажывання вялікай таямніцы смерці і ўваскрасення Хрыста, вернікі не толькі ўстрымліваліся ад ежы, але практыкавалі таксама пост для слыху і вачэй. Устрыманне вачэй выяўлялася ў тым, што крыж і фігуры святых закрывалі тканінай і нават забаранялі ўпрыгожваць алтар кветкамі. Таксама практыкавалася закрыванне прэзбітэрыя вялікай заслонай — velum quadragesimale.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Мукі Пана і Вялікага тыдня

Ад св. Дыянісія, біскупа Александрыі, які жыў у той час, мы даведваемся, што гэты тыдзень шанавалі ўжо ў ІІІ ст. У наступным стагоддзі св. Ян Хрызастом называе яго Вялікім тыднем: “Не тое што, — кажа святы доктар Касцёла, — ён мае больш дзён за іншыя тыдні або што ягоныя дні маюць у сабе больш гадзінаў за іншыя дні; але мы называем яго Вялікім з-за вялікіх таямніц, якія ў ім адзначаюцца”.

Пазіцыя № 24. “Малітвы за пераследаваны Касцёл і малітвы Папы Льва ХІІІ”

Малітвы Папа Льва ХІІІ, якія ўзносяцца за “свабоду і ўзвышэнне” Касцёла, нагадваюць нам пра патрэбу заклікаць дапамогу неба ў справах Касцёла, які сёння пераследуецца настолькі ж, наколькі і ў часы Пія ІХ або Льва ХІІІ, хоць нават геаграфічны акцэнт гэтых і ранейшых малітваў па меры разгортвання сусветных падзей пераносіўся са Святой зямлі ў Рым і Расію.

Павел VI. Апостальская канстытуцыя Missale Romanum (1969)

“Мы тым не менш спадзяёмся, што гэты Імшал будзе прыняты вернікамі як прылада, якая дае сведчанне і якая пацвярджае супольную еднасць нас усіх. Тады ў вялікай разнастайнасці моў адна выключная малітва, як прыемная ахвяра, узнясецца да нашага Айца ў небе праз нашага Першасвятара Езуса Хрыста ў Духу Святым”.

Scroll Up