Category: Пра літургію

Вызвалі, Пане, свой Касцёл ад сапсаванай літургіі

Сёння (20 лістапада) у традыцыйным рымскім календары адзначаецца свята св. Фелікса з Валуа (†1212). Хто гэты невядомы святы, спытаецеся вы, і чаму ён займае месца ў нашым календары? Ці не было б лепш выкрэсліць яго?

Яшчэ адна калекта памірае ў баі

Божа, па Тваёй волі Найсвяцейшая заўсёды Дзева Марыя, месца прабывання Духа Святога, у гэты дзень была ўведзена ў святыню; дай, просім, каб праз яе заступніцтва мы заслужылі быць уведзенымі ў святыню Тваёй славы.

Пазіцыя № 10. “Эўхарыстычны пост”

Гэта можа здавацца радыкальнай прапановай, але аднаўленне былой дысцыпліны было б адносна простым сродкам, які дазволіў бы падкрэсліць каштоўнасць Найсвя­цейшага Сакрамэнту і важнасць падрыхтоўкі да яго прыняцця. Цяперашняя праблема легкадумных адносінаў да святой Камуніі патрабуе глыбокай катэхізацыі, а трох­гадзінны пост будзе сам па сабе формай катэхізацыі, якая падкрэслівае звышнатуральную прыроду Найсвяцейшага Сакрамэнту, магчыма, больш эфектыўнай, чым просты заклік на словах.

Імша-рэквіем: ясная мэта, стрыманы настрой

Рымская літургія рэалістычна падыходзіць да малітвы за памерлых: з аднаго боку, яна выказвае надзею на ўратаванне душы і прапануе суцяшэнне жывым, а з іншага боку, яна ўлічвае магчымасць пакарання і моліцца аб вызваленні душы. Асаблівай нагоды для аптымізму гэты баланс не дае, таму традыцыйная Імша за памерлых, або Імша-рэквіем, хоць і не пазбаўлена хрысціянскай радасці, мае глыбока засяроджаны і смутны характар.

Паміж Хрыстом Уладаром і воклічам “няма ў нас караля, акрамя цэзара”

Арыгінальнае свята Хрыста Валадара прадстаўляе каталіцкае бачанне грамадства як іерархіі, у якой ніжэйшы падпарадкоўваецца вышэйшаму, а прыватная і публічная сферы аб’ядноўваюцца ў прызнанні правоў Бога і Яго Касцёла. У 1969 годзе такое бачанне было адстаўлена ўбок, каб даць дарогу бачанню, у якім Хрыстус з’яўляецца каралём майго сэрца і каралём космасу — самага дробнага і самага буйнога ўзроўняў, — але не каралём усяго, што знаходзіцца пасярэдзіне: не каралём культуры, грамадства, прамысловасці і гандлю, адукацыі, дзяржаўнага кіравання. Іншымі словамі, для гэтых сярэдніх сфер “няма ў нас караля, акрамя цэзара”. Бязбожны крык старажытных габрэяў стаў нашым базавым крэда.

Пазіцыя № 7. “Літургічная роля лацінскай мовы”

Дадзены артыкул мае на мэце прадставіць практычныя перавагі выкарыстання лацінскай мовы і яе ролю ў еднасці Касцёла, у хрысціянскай культуры і пабожнасці, а таксама стварэнні сакральнай атмасферы заходняй літургіі.

Пазіцыя № 4. “Літургічная арыентацыя”

У свядомасці вернікаў устанавілася асацыяцыя, згодна з якой звычайную форму рымскага абраду святар служыць тварам да вернікаў, а традыцыйную лацінскую Імшу — “плячыма” да вернікаў, або тварам да ўсходу. Мала хто ведае, аднак, што пры служэнні новай Імшы можна выкарыстоўваць абедзве паставы, а рубрыкі Рымскага Імшала напісаны так, быццам яны маюць на ўвазе арыентацыю тварам на ўсход. Гэтая Пазіцыя прадстаўляе гістарычны і тэалагічны аспект традыцыйнай практыкі малітвы ad orientem і падкрэслівае яе каштоўнасць для “суправаджэння люду ў падарожжы да Валадарства, якое мы згадваем у малітве, пакуль не вернецца Пан”.

Пазіцыя № 3. “Спосаб прыняцця святой Камуніі”

Прыняцце святой Камуніі ў вусны і на каленях з’яўляецца істотнай характарыстычнай рысай старажытнай рымскай літургіі. Пазіцыя № 3 прыводзіць аргументы ў абарону такой практыкі, заклікаючы ў сведкі Святое Пісанне, Айцоў Касцёла і сучасных Папаў.

Ці варта жанчынам быць лектарамі на Імшы?

Улічваючы, што каталіцкія касцёлы па ўсім свеце поўняцца свецкімі міністрантамі абодвух палоў, можа здавацца, што прапаноўваць тэалагічныя аргументы супраць практыкі жанчын-лектараў пазнавата. Аднак ёсць некалькі добрых і тэрміновых прычын зрабіць гэта менавіта цяпер.

Scroll Up