Category: Літургічны год

Цёмныя Ютрані

“Ierusalem, Ierusalem, convertere ad Dominum Deum tuum”.
“Ерузалем, Ерузалем, вярніся да Пана, Бога твайго”.

Палюбіць пост

Айцец Касцёла і манах канца IV — пачатку V стст. св. Ян Касіян пісаў, што манахі (і ўсе хрысціяне) павінны перамагчы восем заганаў: абжорства, распусту, прагнасць, гнеў, смутак, ляноту, славалюбства і пыху. Парадак гэтых заганаў не адвольны: Касіян высветліў, што перамога над адной заганай зазвычай залежыць ад перамогі над папярэднімі заганамі ў гэтым шэрагу, і таму размяшчэнне абжорства ў самым пачатку мае істотнае значэнне.

Грэючыся ў промнях Аб’яўлення Пана: вяселле ў Кане

Найбольш нечаканым для мяне было адкрыццё, што ўрывак з другога раздзела Евангелля ад св. Яна пра вяселле ў Кане — адзін з найбольш маляўнічых, кранальных і тэалагічна глыбокіх фрагментаў ва ўсіх Евангеллях — у Імшы Novus Ordo чытаецца толькі раз на тры гады.

Noveritis 2019

Паколькі мы чарговы раз набліжаемся да свята Аб’яўлення Пана, прыйшоў час апублікаваць спеў, якім у рымскім абрадзе абвяшчаецца дата Вялікадня і іншых рухомых святаў на бягучы год.

25 снежня — дзень зімовага сонцастаяння

Для многіх святых аўтараў справа выглядае зразумела: каб прыйсці ў свет і перамагчы цемру нашых душаў, Езус Хрыстус, Сонца справядлівасці, выбраў ноч зімовага сонцастаяння, бо ў гэтую ж ноч бачнае Сонца пачынае перамагаць зімовую цемру.

Пазіцыя № 14.2. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Змены ў літургіі”

З перспектывы больш чым паўстагоддзя сэнс рэформы, сфармаванай клопатамі тых дзён, здаецца вельмі дзіўным. Ужо праз дзесяцігоддзе, калі пачаў рыхтавацца Імшал 1970 года, на месца гэтых клопатаў прыйшлі зусім іншыя, і Вялікі тыдзень 1955 года, з большага не вытрымаўшы праверкі часам, быў адкінуты. Таму не павінна здзіўляць, што многія з тых, хто прывязаны да старажытнай лацінскай літургічнай традыцыі, не жадаюць бачыць яе праз акуляры першай паловы 1950-х гадоў.

Пазіцыя № 14.1. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Агульныя каментарыі”

З 1951 па 1955 год Пій ХІІ праводзіў рэформу абрадаў Вялікага тыдня: у прыватнасці ён перанёс набажэнствы Вялікага чацвярга, пятніцы і суботы з раніцы на пазнейшы час (вечар або ноч), а таксама змяніў некаторыя цырымоніі. Калі Бенедыкт XVI вярнуў у літургічную практыку кнігі 1962 года, узнікла заканамернае пытанне, чаму б не вярнуцца да яшчэ ранейшых абрадаў Вялікага тыдня.

Dubium пра здвоены абавязак удзелу ў Імшы

Пытанне кардынала Джозэфа Бернардына да Кангрэгацыі па справах духавенства наконт адначасовага выканання абавязку святочнага і нядзельнага дня ўдзелам у адной Імшы.

Пазіцыя № 13. “Абавязковыя святы”

Скарачэнне колькасці абавязковых святаў з’яўляецца часткай заўважнай цягам апошніх дзесяцігоддзяў заканамернасці, калі ў адказ на змяншэнне наведвальнасці Імшаў і іншыя цяжкасці рэагуюць спробай зрабіць практыкаванне веры больш простым. Такая рэакцыя зразумелая, аднак мы лічым, што яна з’яўляецца фундаментальна памылковай. Просячы ад сваіх дзяцей усё менш і менш, Касцёл не патрабуе ад іх павагі і не павялічвае іхнюю адданасць.

Scroll Up