Category: Пра літургію

Цёмныя Ютрані

“Ierusalem, Ierusalem, convertere ad Dominum Deum tuum”.
“Ерузалем, Ерузалем, вярніся да Пана, Бога твайго”.

Гісторыя складзенага арната. Частка 2

У эксперыментальных літургіях 1951 і 1952 гг. складзеныя арнаты былі скасаваны для Пасхальнай вігіліі, а з рэформамі 1955 года яны ўвогуле зніклі з набажэнстваў Вялікага тыдня. Выкарыстанне складзеных арнатаў працягвалася ў астатняй частцы Вялікага посту і ў іншыя пакаянныя перыяды. Гэтая анамалія скончылася з увядзеннем у 1960 г. новага кодэкса рубрык, дзе напрыканцы агульных рубрык сцвярджалася, што “складзеныя арнаты і шырокія стулы больш не выкарыстоўваюцца”.

Гісторыя складзенага арната. Частка 1

Для цэлебранта ўбранне не стварала нейкага дыскамфорту, аднак прыслугоўваючым — дыякану і субдыякану — прыходзілася дастасоўваць арнат да сваіх патрэбаў: яны складвалі пярэднюю частку арната так, каб мець свабодныя рукі для трымання святога начыння. Таму іх назвалі “складзенымі арнатамі”, альбо “planetæ plicatæ ante pectus”.

Велікапосная заслона

Вялікі пост — гэта час устрымання. У мінулыя часы, каб падрыхтавацца да перажывання вялікай таямніцы смерці і ўваскрасення Хрыста, вернікі не толькі ўстрымліваліся ад ежы, але практыкавалі таксама пост для слыху і вачэй. Устрыманне вачэй выяўлялася ў тым, што крыж і фігуры святых закрывалі тканінай і нават забаранялі ўпрыгожваць алтар кветкамі. Таксама практыкавалася закрыванне прэзбітэрыя вялікай заслонай — velum quadragesimale.

Палюбіць пост

Айцец Касцёла і манах канца IV — пачатку V стст. св. Ян Касіян пісаў, што манахі (і ўсе хрысціяне) павінны перамагчы восем заганаў: абжорства, распусту, прагнасць, гнеў, смутак, ляноту, славалюбства і пыху. Парадак гэтых заганаў не адвольны: Касіян высветліў, што перамога над адной заганай зазвычай залежыць ад перамогі над папярэднімі заганамі ў гэтым шэрагу, і таму размяшчэнне абжорства ў самым пачатку мае істотнае значэнне.

Ці варта святару прапаноўваць старажытную форму Імшы вернікам, якія пра яе не просяць?

Што рабіць у сітуацыі, калі людзі ў цэлым задаволены тым, што яны маюць? Яны прызвычаіліся да “звычайнай формы” і не ведаюць нічога іншага; яны не просяць больш ні пра што. Ці ёсць нейкія прычыны для таго, каб пробашч сам увёў usus antiquior?

Робім закладкі для брэвіярыя

Перад намі tomus prior амерыканскага выдавецтва Benzinger Brothers. Кніга захавалася добра. Абрэз ужо не белы, крыху адстае вокладка, але сам блок цэлы і ўсе старонкі на месцы. Найменш пашчасціла закладкам. Імі можна карыстацца, але яны даволі брудныя, і калі іх замяніць, то трымаць кнігу будзе больш прыемна.

Кансэкраваныя пабудовы і іх афіцыйна дазволеная прафанацыя

“Няхай капліца будзе тым, што азначае яе назва, і няхай нічога іншага там не робяць і не трымаюць. Калі Божая праца скончана, няхай усе ўвойдуць у глыбокую цішыню і няхай захоўваецца пашана да Бога, каб, калі нейкі брат захоча памаліцца ў цішыні, яму не перашкаджалі кепскія паводзіны іншага. Таксама ў іншыя часы, калі хтосьці жадае памаліцца ў цішыні, няхай увойдзе і моліцца: не гучным голасам, але ў слязах і з гарачым сэрцам. Таму ж, хто не паводзіць сябе так, не будзе дазволена заставацца ў капліцы, калі Божая праца скончана, каб ён, як мы сказалі, не быў перашкодай для іншага”.

Грэючыся ў промнях Аб’яўлення Пана: вяселле ў Кане

Найбольш нечаканым для мяне было адкрыццё, што ўрывак з другога раздзела Евангелля ад св. Яна пра вяселле ў Кане — адзін з найбольш маляўнічых, кранальных і тэалагічна глыбокіх фрагментаў ва ўсіх Евангеллях — у Імшы Novus Ordo чытаецца толькі раз на тры гады.

Пазіцыя № 15. “Лекцыянарый надзвычайнай формы”

Лекцыянарый 1962 года мае вялікую каштоўнасць. У прыватнасці, нядзельны цыкл у ім вельмі старажытны; чытанні тэматычна звязаны са зменнымі малітвамі і спевамі Імшы, якія часта спасылаюцца на іх; аднагадовы цыкл чытанняў не толькі робіць магчымым добрае веданне чытанняў, але і дазваляе рыхтаваць літургічныя каментарыі, годныя захавання як помнікі традыцыі.

Scroll Up