Category: L’année liturgique

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца Вялікага посту

Несумненна, такі святы перыяд, як Вялікі пост, поўны розных таямніц. Касцёл зрабіў яго часам засяроджанасці і пакуты дзеля падрыхтоўкі да свайго найвялікшага свята. Адпаведна, у Вялікім посце мы знойдзем усё, што здольнае ўзбудзіць веру дзяцей Касцёла і заахвоціць іх да цяжкой працы адплаты за свае грахі.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Вялікага посту (2)

Кароль Багеміі Вацлаў захварэў на такую хваробу, што велікапосная дыета пагражала ягонаму здароўю. У 1297 годзе ён звярнуўся да Папы Баніфацыя VIII з просьбай дазволіць яму есці мяса. Пантыфік выслаў да яго двух цыстэрцыянскіх абатаў, каб даведацца сапраўдны стан здароўя караля. У выпадку неабходнасці абаты павінны былі ўдзяліць дыспенсацыю, аднак пры наступных умовах: што кароль не абавязаўся прысягай пажыццёва пасціць у Вялікім посце; што дыспенсацыя не будзе датычыцца пятніцы, суботы і вігіліі свята св. Мацея; і, нарэшце, што кароль не будзе спажываць ежу ў прысутнасці іншых і будзе захоўваць устрыманасць у тым, што ён спажывае.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Вялікага посту (1)

Вялікі пост настолькі часта і поўна разглядаўся ў літаратуры, што прыведзеную тут гісторыю мы наколькі гэта магчыма скароцім. Характар нашай працы не дазваляе нам зрабіць больш, чым проста даць тое, што неабходна для ўваходу ў дух кожнага літургічнага перыяду. З Божай дапамогай мы спадзяёмся паказаць вернікам важнасць святога ўстанаўлення Вялікага посту. Нельга недаацаніць яго ўплыў на духоўнае жыццё і на збаўленне кожнага з нас.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Перадпосця

Будзем жа падчас гэтых дзён, якія мы прысвячаем шчыраму і рашучаму разважанню над нашымі слабасцямі, аддаваць хвалу нашаму Богу і ад Яго чэрпаць веды пра сябе, будучы ўпэўненымі ў Тым, хто нягледзячы на нашыя сапсаванасць і грэх так прынізіў сябе, што стаў адным з нас, каб узнесці нас да еднасці з сабою.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Перадпосця

На гэтай зямлі мы прабываем часова; мы выгнаннікі і палонныя ў Вавілоне — горадзе, які плануе нашае знішчэнне. Калі мы любім сваю краіну, калі мы жадаем вярнуцца ў яе, мы павінны цвёрда стаяць супраць ілжывай прывабнасці гэтай чужой зямлі і адмаўляцца прымаць той келіх, які яна нам прапануе і якім яна зводзіць шмат нашых сяброў. Яна запрашае нас далучыцца да яе святаў і песняў, аднак нам трэба зняць струны з нашых арфаў і павесіць іх на вербах, што растуць на беразе ракі, пакуль нам не будзе дадзены знак вярнуцца ў Ерузалем.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Перадпосця

Перадпосце — гэта тры тыдні, якія непасрэдна папярэднічаюць Вялікаму посту. Яно з’яўляецца адным з асноўных перыядаў літургічнага года і дадаткова дзеліцца на тры часткі, кожная па тыдні: першая называецца Сямідзясятніцай (Septuagesima), другая — Шасцідзясятніцай (Sexagesima), а трэцяя — Пяцідзясятніцай (Quinquagesima).

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Нараджэння Пана (2)

Кожнаму з нас трэба ахвяраваць тое, што наш Збаўца адкупіў, а менавіта сваю душу. “Але як, — скажа хтосьці, — як мы можам ахвяраваць душу таму, каму яна ўжо належыць?” Адказваю: ведучы святое жыццё, трымаючыся чыстых думак, робячы плённыя справы, адварочваючыся ад зла, ідучы за дабром, любячы Бога і бліжняга, аказваючы міласэрнасць (бо і мы самі патрабавалі міласэрнасці перад тым, як былі адкуплены), прабачаючы тым, хто грашыць супраць нас (бо і мы калісьці былі ў граху), падаўляючы пыху, бо менавіта з-за пыхі наш першы прабацька быў спакушаны і трапіў у грэх.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне перыяду Нараджэння Пана (1)

Хрысціяне, будзем жа наследаваць нашу Маці і аддадзім свае сэрцы нашаму Эмануэлю. Пастухі прыносяць Яму свае простыя дары, мудрацы прыносяць Яму свае каштоўныя падарункі, і ніхто не павінен з’яўляцца перад Божым Дзіцём без чагосьці, што будзе вартым прыняцця. Таму ведайце, што нічога не будзе Яму прыемным, акрамя таго, па што Ён прыйшоў сюды, — нашай любові.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Нараджэння Пана

Усё ў гэты святы перыяд з’яўляецца таямніцай. Божае Слова, якое нарадзілася перад світаннем (Пс 109:3), нараджаецца ў часе як Божае Дзіця; Дзева становіцца Маці, але застаецца Дзевай; справы боскія змешваюцца са справамі людскімі; а высокая і нечуваная антытэза, выказаная ўзлюбленым вучнем у ягоным Евангеллі, “Слова сталася целам”, тысячай розных спосабаў паўтараецца ў малітвах Касцёла — і справядліва, бо яна выдатна ахоплівае ўвесь той цуд, які ў адной Асобе яднае прыроду Чалавека і прыроду Бога.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Нараджэння Пана

Звычай адзначаць урачыстасць Нараджэння нашага Збаўцы саракадзённым святам заснаваны на самім святым Евангеллі, бо яно кажа нам, што, правёўшы сорак дзён у сузіранні боскага Плёну яе слаўнага мацярынства, Найсвяцейшая Дзева Марыя накіравалася ў святыню, каб там у самай дасканалай пакоры выканаць тыя абрады, якіх Закон патрабаваў ад дачок Ізраэля, калі яны станавіліся маці.

Scroll Up