Category: Пазіцыі FIUV

Пазіцыя № 15. “Лекцыянарый надзвычайнай формы”

Лекцыянарый 1962 года мае вялікую каштоўнасць. У прыватнасці, нядзельны цыкл у ім вельмі старажытны; чытанні тэматычна звязаны са зменнымі малітвамі і спевамі Імшы, якія часта спасылаюцца на іх; аднагадовы цыкл чытанняў не толькі робіць магчымым добрае веданне чытанняў, але і дазваляе рыхтаваць літургічныя каментарыі, годныя захавання як помнікі традыцыі.

Пазіцыя № 14.2. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Змены ў літургіі”

З перспектывы больш чым паўстагоддзя сэнс рэформы, сфармаванай клопатамі тых дзён, здаецца вельмі дзіўным. Ужо праз дзесяцігоддзе, калі пачаў рыхтавацца Імшал 1970 года, на месца гэтых клопатаў прыйшлі зусім іншыя, і Вялікі тыдзень 1955 года, з большага не вытрымаўшы праверкі часам, быў адкінуты. Таму не павінна здзіўляць, што многія з тых, хто прывязаны да старажытнай лацінскай літургічнай традыцыі, не жадаюць бачыць яе праз акуляры першай паловы 1950-х гадоў.

Пазіцыя № 14.1. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Агульныя каментарыі”

З 1951 па 1955 год Пій ХІІ праводзіў рэформу абрадаў Вялікага тыдня: у прыватнасці ён перанёс набажэнствы Вялікага чацвярга, пятніцы і суботы з раніцы на пазнейшы час (вечар або ноч), а таксама змяніў некаторыя цырымоніі. Калі Бенедыкт XVI вярнуў у літургічную практыку кнігі 1962 года, узнікла заканамернае пытанне, чаму б не вярнуцца да яшчэ ранейшых абрадаў Вялікага тыдня.

Пазіцыя № 13. “Абавязковыя святы”

Скарачэнне колькасці абавязковых святаў з’яўляецца часткай заўважнай цягам апошніх дзесяцігоддзяў заканамернасці, калі ў адказ на змяншэнне наведвальнасці Імшаў і іншыя цяжкасці рэагуюць спробай зрабіць практыкаванне веры больш простым. Такая рэакцыя зразумелая, аднак мы лічым, што яна з’яўляецца фундаментальна памылковай. Просячы ад сваіх дзяцей усё менш і менш, Касцёл не патрабуе ад іх павагі і не павялічвае іхнюю адданасць.

Пазіцыя № 12. “Выкладанне лацінскай мовы ў семінарыях”

Лацінская мова важная для Касцёла не толькі як літургічная мова, але і як мова заканадаўства, дыскусіі, распаўсюджвання ідэй, перадусім у настаўніцкіх дакументах, а таксама як мова незлічоных тэалагічных, гістарычных і іншых твораў — ад Айцоў Кас­цёла і схаластыкаў да сучаснага перыяду. Практычнае выкарыстанне лацінскай мовы для камунікацыі ўнутры Касцёла залежыць ад яе выкладання ў семінарыях.

Пазіцыя № 11. “Евангелізацыя і заходняя культура”

Ключавым пытаннем у літургічнай дыскусіі ХХ ст. было наступнае: ці змянілася ў апошнія стагоддзі тое, што мы ў шырокім сэнсе называем “заходняй” культурай, настолькі, што гэтая літургічная традыцыя ў сваёй вядомай форме больш не з’яўляецца эфектыўным сродкам асвячэння асобы і распаўсюджвання веры, асабліва ў кан­тэксце неабходнасці патрэбы паўторнай евангелізацыі гэтай культуры, якая сёння шмат у чым праяўляе варожасць да Евангелля. Гэтае пытанне мы даследуем у дадзеным артыкуле.

Пазіцыя № 10. “Эўхарыстычны пост”

Гэта можа здавацца радыкальнай прапановай, але аднаўленне былой дысцыпліны было б адносна простым сродкам, які дазволіў бы падкрэсліць каштоўнасць Найсвя­цейшага Сакрамэнту і важнасць падрыхтоўкі да яго прыняцця. Цяперашняя праблема легкадумных адносінаў да святой Камуніі патрабуе глыбокай катэхізацыі, а трох­гадзінны пост будзе сам па сабе формай катэхізацыі, якая падкрэслівае звышнатуральную прыроду Найсвяцейшага Сакрамэнту, магчыма, больш эфектыўнай, чым просты заклік на словах.

Пазіцыя № 9. “Цішыня і нячутнасць у надзвычайнай форме рымскага абраду”

Заўважным адрозненнем надзвычайнай формы рымскага абраду з’яўляецца наяўнасць цішыні, асабліва падчас Канона, тады як у звычайнай форме такой практыкі няма. Гэтая рыса з’яўляецца натуральнай паралеллю з цэлебрацыяй ad orientem, таму што яны разам развіліся і распаўсюдзіліся ў раннія стагоддзі Касцёла. Прысутнасць цішыні ў надзвычайнай форме з’яўляецца складанай справай, аднак сама цішыня не выключана і са звычайнай формы. Дадзены артыкул не дасць вычарпальных падрабязнасцей па гэтай тэме і абмяжуецца пэўнымі агульнымі разважаннямі наконт месца цішыні ў надзвычайнай форме рымскага абраду.

Пазіцыя № 8. “Прэфацыі”

Жаданне дадаць новыя прэфацыі ў Імшал 1962 года ад самага пачатку носіцца ў паветры вакол Апостальскай сталіцы. Першым такую прапанову ў сваім лісце да біскупаў зрабіў сам Бенедыкт XVI. Нядаўна арцыбіскуп Гвіда Поцца пацвердзіў, што Ватыкан рыхтуе адпаведны дэкрэт. Федэрацыя “Una Voce”, якая аб’ядноўвае свецкіх вернікаў, прывязаных да надзвычайнай формы, палічыла неабходным выказаць сваё меркаванне насуперак гэтым жаданням.

Пазіцыя № 7. “Літургічная роля лацінскай мовы”

Дадзены артыкул мае на мэце прадставіць практычныя перавагі выкарыстання лацінскай мовы і яе ролю ў еднасці Касцёла, у хрысціянскай культуры і пабожнасці, а таксама стварэнні сакральнай атмасферы заходняй літургіі.

Scroll Up