Category: Пазіцыі FIUV

Пазіцыя № 10. “Эўхарыстычны пост”

Гэта можа здавацца радыкальнай прапановай, але аднаўленне былой дысцыпліны было б адносна простым сродкам, які дазволіў бы падкрэсліць каштоўнасць Найсвя­цейшага Сакрамэнту і важнасць падрыхтоўкі да яго прыняцця. Цяперашняя праблема легкадумных адносінаў да святой Камуніі патрабуе глыбокай катэхізацыі, а трох­гадзінны пост будзе сам па сабе формай катэхізацыі, якая падкрэслівае звышнатуральную прыроду Найсвяцейшага Сакрамэнту, магчыма, больш эфектыўнай, чым просты заклік на словах.

Пазіцыя № 9. “Цішыня і нячутнасць у надзвычайнай форме рымскага абраду”

Заўважным адрозненнем надзвычайнай формы рымскага абраду з’яўляецца наяўнасць цішыні, асабліва падчас Канона, тады як у звычайнай форме такой практыкі няма. Гэтая рыса з’яўляецца натуральнай паралеллю з цэлебрацыяй ad orientem, таму што яны разам развіліся і распаўсюдзіліся ў раннія стагоддзі Касцёла. Прысутнасць цішыні ў надзвычайнай форме з’яўляецца складанай справай, аднак сама цішыня не выключана і са звычайнай формы. Дадзены артыкул не дасць вычарпальных падрабязнасцей па гэтай тэме і абмяжуецца пэўнымі агульнымі разважаннямі наконт месца цішыні ў надзвычайнай форме рымскага абраду.

Пазіцыя № 8. “Прэфацыі”

Жаданне дадаць новыя прэфацыі ў Імшал 1962 года ад самага пачатку носіцца ў паветры вакол Апостальскай сталіцы. Першым такую прапанову ў сваім лісце да біскупаў зрабіў сам Бенедыкт XVI. Нядаўна арцыбіскуп Гвіда Поцца пацвердзіў, што Ватыкан рыхтуе адпаведны дэкрэт. Федэрацыя “Una Voce”, якая аб’ядноўвае свецкіх вернікаў, прывязаных да надзвычайнай формы, палічыла неабходным выказаць сваё меркаванне насуперак гэтым жаданням.

Пазіцыя № 7. “Літургічная роля лацінскай мовы”

Дадзены артыкул мае на мэце прадставіць практычныя перавагі выкарыстання лацінскай мовы і яе ролю ў еднасці Касцёла, у хрысціянскай культуры і пабожнасці, а таксама стварэнні сакральнай атмасферы заходняй літургіі.

Пазіцыя № 6. “Літургічны плюралізм і надзвычайная форма рымскага абраду”

Чарговая Пазіцыя Міжнароднай федэрацыі “Una Voce” закранае тэму літургічнага плюралізму, г. зн. паралельнага існавання шматлікіх абрадаў у літургічным жыцці Касцёла і шматлікіх форм у межах канкрэтна рымскага абраду.

Пазіцыя № 5. “Выкарыстанне Вульгаты і старажытных лацінскіх псалтыроў”

Гэтая Пазіцыя абмяркоўвае розныя лацінскія версіі Святога Пісання: з аднаго боку, “Новую Вульгату”, якая з 1979 года з’яўляецца ўзорным каталіцкім выданнем і служыць асновай для звычайнай формы літургіі і сучасных каталіцкіх перакладаў Святога Пісання, — а з іншага боку, Вульгату св. Гераніма, на якой заснаваны тэксты традыцыйнай лацінскай Імшы.

Пазіцыя № 4. “Літургічная арыентацыя”

У свядомасці вернікаў устанавілася асацыяцыя, згодна з якой звычайную форму рымскага абраду святар служыць тварам да вернікаў, а традыцыйную лацінскую Імшу — “плячыма” да вернікаў, або тварам да ўсходу. Мала хто ведае, аднак, што пры служэнні новай Імшы можна выкарыстоўваць абедзве паставы, а рубрыкі Рымскага Імшала напісаны так, быццам яны маюць на ўвазе арыентацыю тварам на ўсход. Гэтая Пазіцыя прадстаўляе гістарычны і тэалагічны аспект традыцыйнай практыкі малітвы ad orientem і падкрэслівае яе каштоўнасць для “суправаджэння люду ў падарожжы да Валадарства, якое мы згадваем у малітве, пакуль не вернецца Пан”.

Пазіцыя № 3. “Спосаб прыняцця святой Камуніі”

Прыняцце святой Камуніі ў вусны і на каленях з’яўляецца істотнай характарыстычнай рысай старажытнай рымскай літургіі. Пазіцыя № 3 прыводзіць аргументы ў абарону такой практыкі, заклікаючы ў сведкі Святое Пісанне, Айцоў Касцёла і сучасных Папаў.

Пазіцыя № 2. “Літургічная пабожнасць і ўдзел у літургіі”

Адны літургісты сцвярджаюць, што асаблівыя рысы традыцыйнай лацінскай літургіі (лацінская мова, цішыня, арыентацыя святара і інш.) спрыяюць удзелу вернікаў у літургіі, тады як іншыя аспрэчваюць гэта і выступаюць за тое, каб літургічныя абрады былі спрошчаны. Гэты артыкул прыводзіць аргументы ў абарону традыцыйных аспектаў літургіі, падкрэсліваючы значэнне такога ўдзелу ў літургіі, які не зводзіцца да інтэлектуальнага разумення Імшы, а пры дапамозе невербальных сродкаў ахоплівае ўсю асобу чалавека.

Пазіцыя № 1. “Служба мужчын і хлопцаў пры алтары”

Першы артыкул з серыі пазіцый Міжнароднай федэрацыі “Una Voce” закранае тэму мужчынскай службы пры алтары. Сучаснае касцёльнае права дапускае да літургічнай службы як міністрантаў, так і міністрантак, аднак традыцыйная лацінская Імша ў тых момантах, якія ўнутраным чынам звязаны з істотай літургіі, карыстаецца правам, якое дзейнічала ў 1962 годзе. Адпаведна, у гэтым выпадку да алтара дапускаюцца толькі хлопцы і мужчыны.

Scroll Up