Category: Пазіцыі FIUV

Пазіцыя № 22. “Галаўныя ўборы ў касцёле”

Многія каталікі, прывязаныя да надзвычайнай формы рымскага абраду, трымаюцца апостальскага звычаю, згодна з якім жанчыны ў касцёле павінны пакрываць галаву. У Дадатках да артыкула разглядаецца сцвярджэнне, быццам гэты звычай ранняга Касцёла быў запазычаны з іншых культур, а таксама прыводзіцца досвед жанчын, якія сёння адкрываюць для сябе традыцыю пакрывання галавы.

Пазіцыя № 21. “Надзвычайная форма і Усходнія Касцёлы”

З 1894 г. адназначная і канкрэтная палітыка Святога Пасаду заключалася ў тым, што літургічныя абрады Усходніх Касцёлаў трэба абараняць ад несправядлівага лацінскага ўплыву і аднаўляць у адпаведнасці з іх уласнымі традыцыямі. Гэтая Пазіцыя абгрунтоўвае сцвярджэнне, што ўвядзенне надзвычайнай формы рымскага абраду ў нармальнае літургічнае жыццё Лацінскага Касцёла з’яўляецца неабходным крокам да рэалізацыі практычнай паставы пашаны ў дачыненні да традыцый Усходніх Касцёлаў.

Пазіцыя № 20. “Перадпосце, вігіліі і актавы”

Пазіцыя № 20 разглядае тры асаблівыя рысы, якія прысутнічаюць у календары надзвычайнай формы: перыяд Перадпос­ця, вігіліі і актавы. Гэтыя рысы календара дазваляюць вернікам глыбей уваходзіць у таямніцы, прадстаўленыя ў літургічным годзе, спрыяюць падрыхтоўцы да іх і далейшаму разважанню над імі. Таксама яны ствараюць больш рэзкі кантраст паміж пакутнымі і радаснымі днямі і літургічнымі перыядамі.

Пазіцыя № 19. “Пацалунак спакою”

“У дзень Усіх святых 1522 года спадар Джон Браўн з парафіі ў Тэйдан-Гарноне ў Эсэксе, пацалаваўшы аскуляторый на парафіяльнай Імшы, ударыў ім па галаве Рычарда Понда, які прыслугоўваў пры святой вадзе і які падаў яму яго, з-за чаго “струмені крыві пацяклі на падлогу”. Браўн быў раз’юшаны, што спакой спачатку перадалі Фрэнсісу Хэмдэну і ягонай жонцы Марджэры нягледзячы на тое, што ў мінулую нядзелю ён папярэджваў Понда: “Калі ты не падасі мне спакою першаму, я зламаю яго аб тваю галаву”.

Пазіцыя № 18. “Спосабы ўдзелу ў ціхай Імшы”

У ціхай Імшы ў надзвычайнай форме рымскага абраду адказы святару можа даваць альбо толькі прыслугоўваючы (Missa lecta), альбо ўсе сабраныя вернікі (Missa recitata, дыялогавая Імша). Дадзены артыкул першую з гэтых практык, разглядаючы яе як форму сузіральнай малітвы.

Пазіцыя № 17. “Прыняцце Камуніі толькі пад постаццю хлеба”

Характэрнай рысай надзвычайнай формы рымскага абраду з’яўляецца прыняцце Камуніі толькі пад постаццю хлеба. У гэтым артыкуле прыводзіцца абгрунтаванне актуальнага заканадаўства і практыкі. Таксама ў ім абараняюцца абмежаванні, накладзеныя на ўдзяленне Камуніі пад дзвюма постацямі ў звычайнай форме рымскага абраду.

Пазіцыя № 16. “Абвяшчэнне чытанняў на лацінскай мове”

Інструкцыя Universae Ecclesiae дазваляе пасля абвяшчэння чытанняў на лацінскай мове паўтараць іх на народнай мове; на ціхай жа Імшы дазваляецца чытаць іх толькі на народнай мове. Гэты артыкул мае на мэце растлумачыць і абараніць абмежаванне выкарыстання народнай мовы; выкладзеныя ў ім аргументы маюць дачыненне таксама да дыскусіі наконт магчымасці служэння ўсёй Імшы катэхумэнаў або выканання зменных частак Імшы на народнай мове.

Пазіцыя № 15. “Лекцыянарый надзвычайнай формы”

Лекцыянарый 1962 года мае вялікую каштоўнасць. У прыватнасці, нядзельны цыкл у ім вельмі старажытны; чытанні тэматычна звязаны са зменнымі малітвамі і спевамі Імшы, якія часта спасылаюцца на іх; аднагадовы цыкл чытанняў не толькі робіць магчымым добрае веданне чытанняў, але і дазваляе рыхтаваць літургічныя каментарыі, годныя захавання як помнікі традыцыі.

Пазіцыя № 14.2. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Змены ў літургіі”

З перспектывы больш чым паўстагоддзя сэнс рэформы, сфармаванай клопатамі тых дзён, здаецца вельмі дзіўным. Ужо праз дзесяцігоддзе, калі пачаў рыхтавацца Імшал 1970 года, на месца гэтых клопатаў прыйшлі зусім іншыя, і Вялікі тыдзень 1955 года, з большага не вытрымаўшы праверкі часам, быў адкінуты. Таму не павінна здзіўляць, што многія з тых, хто прывязаны да старажытнай лацінскай літургічнай традыцыі, не жадаюць бачыць яе праз акуляры першай паловы 1950-х гадоў.

Пазіцыя № 14.1. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Агульныя каментарыі”

З 1951 па 1955 год Пій ХІІ праводзіў рэформу абрадаў Вялікага тыдня: у прыватнасці ён перанёс набажэнствы Вялікага чацвярга, пятніцы і суботы з раніцы на пазнейшы час (вечар або ноч), а таксама змяніў некаторыя цырымоніі. Калі Бенедыкт XVI вярнуў у літургічную практыку кнігі 1962 года, узнікла заканамернае пытанне, чаму б не вярнуцца да яшчэ ранейшых абрадаў Вялікага тыдня.

Scroll Up