№49. Канцэлебрацыя

№49. Канцэлебрацыя

Да пачатку ХІІІ ст. звычай, калі шматлікія святары ядналіся ў ахвяраванні той самай Імшы, быў вельмі распаўсюджаны падчас больш урачыстых святаў года. Святароў, якія пры такіх нагодах далучаліся да Імшы, сталі называць канцэлебрантамі, бо яны выконвалі служэнне разам з асноўным цэлебрантам Імшы. Як бы шмат іх ні было, ніхто не лічыў, што ў выпадку канцэлебрацыі прыносіцца больш за адну Ахвяру.

Чытаць далей №49. Канцэлебрацыя
№48. Колькасць Імшаў у дзень

№48. Колькасць Імшаў у дзень

У вельмі раннія часы выбар, служыць адну ці шмат Імшаў у дзень, належыў выключна самому святару. Даволі распаўсюджанай сітуацыяй было тое, што святар служыў штодзень дзве Імшы: адну — з таго свята, якое выпадала на гэты дзень, а другую — за памерлых вернікаў.

Чытаць далей №48. Колькасць Імшаў у дзень
№47. Віно

№47. Віно

За выключэннем акварыянаў, якія казалі, што для кансэкрацыі можна выкарыстоўваць ваду замест віна, ніхто не ўздымаў ніякіх дыскусій на гэты конт. Усе згаджаюцца, што для сапраўднай кансэкрацыі неабходна вінаграднае віно. Не мае значэння колер віна: некаторыя аддаюць перавагу чырвонаму, іншыя беламу, але гэта толькі справа густу.

Чытаць далей №47. Віно
№46. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (2)

№46. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (2)

Хлеб, які выкарыстоўваюць грэкі, круглы, як вялікі пірог. У ім кап’ём выразаецца квадратная частка, якая становіцца ўласна ахвярнай гостыяй і называецца святым Ягнём. Квадратная частка пасля кансэкрацыі дзеліцца на чатыры аднолькавыя фрагменты.

Чытаць далей №46. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (2)
№45. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (1)

№45. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (1)

Калі мова ідзе пра сапраўднасць сакрамэнту, то як Лацінскі, так і Грэцкі Касцёл заўсёды лічылі, што кансэкрацыя адбываецца ў абодвух выпадках і што справа выкарыстання квашанага ці прэснага хлеба цалкам належыць да дысцыпліны, а не да веравучэння.

Чытаць далей №45. Хлеб, які выкарыстоўваецца для кансэкрацыі (1)
№44. Званы

№44. Званы

Выкарыстанне званоў у набажэнствах мае вельмі старажытнае паходжанне. Згадкі пра іх мы знаходзім у кнігах Зыходу і Левіт, дзе званочкі пералічвацца сярод упрыгожванняў святарскага эфода, каб іхні гук раздаваўся, калі святар будзе ўваходзіць і выходзіць са святыні.

Чытаць далей №44. Званы
№43. Імшал

№43. Імшал

Наступнай рэччу, якая патрабуе нашай увагі, з’яўляецца Імшал. Гэта вялікая кніга фармату інфоліё, надрукаваная на лацінскай мове чырвонымі і чорнымі літарамі, у якой утрымліваюцца ўсе Імшы, якія служацца на працягу года. Імшал пачынаецца першай нядзеляй Адвэнту.

Чытаць далей №43. Імшал
№42. Табернакулюм

№42. Табернакулюм

Невялікая скрыня ў цэнтры алтара, якая выглядам нагадвае касцёл, называецца табернакулюмам Найсвяцейшага Сакрамэнту. Менавіта тут пад замком захоўваецца Святая Эўхарыстыя; і Касцёл настолькі дакладна падыходзіць да пашаны, якая павінна аддавацца ёй, што ён падае нават дробныя прадпісанні наконт знешняй і ўнутранай аздобы табернакулюма. Па форме ён можа быць квадратны, шасцівугольны, сямівугольны альбо іншай прыдатнай формы, …

Чытаць далей №42. Табернакулюм
№41. Свечкі

№41. Свечкі

На кожны алтар для цэлебрацыі Імшы побач з распяццем ставяцца два свечнікі, у якіх падчас усяго набажэнства гараць свечкі з чыстага воску. На ўрачыстай спяванай Імшы па правілах іх павінна быць шэсць. На ціхай Імшы, якую цэлебруе біскуп, звычайна выкарыстоўваецца чатыры. Звычайны ж святар не можа выкарыстоўваць больш за дзве. Калі спяваную Імшу цэлебруе Святы …

Чытаць далей №41. Свечкі
№40. Распяцці і крыжы

№40. Распяцці і крыжы

Распяцці Як сцвярджаюць найлепшыя літургічныя аўтары, звычай ставіць распяцце — крыж з выявай нашага Пана, укрыжаванага на ім, — паходзіць ад саміх апосталаў. Пра гэты звычай згадваюць усе раннія Айцы, і, як мы ўбачым пазней, распяцце заўсёды знаходзілася ва ўжытку на Усходзе (Bouvry, ii. 225; Kozma, 33). Яно мае нагадваць, што ў святой Ахвяры Імшы прыносіцца тая ж …

Чытаць далей №40. Распяцці і крыжы