№74. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (5)

№74. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (5)

У рымскім абрадзе Сімвал веры прамаўляецца адразу пасля Евангелля або пасля казання, калі яно ёсць. У масарабскім абрадзе ён чытаецца непасрэдна перад “Ойча наш”, як у 589 годзе наказаў Трэці Таледскі сабор, каб людзі прымалі Цела і Кроў нашага Пана ў святой Камуніі з сэрцамі, поўнымі веры і любові.

Чытаць далей №74. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (5)
№73. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (4)

№73. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (4)

Мы дайшлі да найбольш цікавага пытання, якое нам удасца разгледзець; адначасова гэта, магчыма, найбольш складанае пытанне, якое калісьці стаяла перад Касцёлам. Аднак, паколькі мы не пішам гісторыю Касцёла і не займаемся чыста дагматычнымі пытаннямі, мы палічым сваё заданне выкананым, даўшы чытачу галоўныя звесткі пра вялікую дыскусію, якую выклікала слова “Filioque”.

Чытаць далей №73. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (4)
№72. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (3)

№72. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (3)

Як мы толькі што пабачылі, Арый быў асуджаны на Нікейскім саборы за аспрэчванне боскасці нашага Пана. Пасля яго з’явіўся іншы ерэтык, якога звалі Македоній і які аспрэчваў боскасць Святога Духа, за што быў асуджаны на другім сусветным саборы, а менавіта на Канстанцінопальскім саборы ў 381 годзе.

Чытаць далей №72. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (3)
№71. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (2)

№71. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (2)

Нікейскі сімвал веры быў укладзены ў 325 годзе на Нікейскім саборы ў г. Нікея ў Малой Азіі, дзе на заклік Папы Сільвестра сабраліся 318 біскупаў, каб асудзіць ерэтыка Арыя, які адмаўляў боскасць нашага Пана.

Чытаць далей №71. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (2)
№70. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (1)

№70. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (1)

Наўрад ці можна знайсці шмат словаў, якія мелі б столькі разнастайных значэнняў, як слова “сімвал”, але, як здаецца, аднадушнае меркаванне сыходзіцца на тым, што ў дачыненні да Сімвала веры гэтае слова ўжываецца таму, што перад тым, як разысціся па свеце дзеля прапаведавання, кожны з апосталаў зрабіў свой унёсак у яго ўкладанне. У сваім першым значэнні …

Чытаць далей №70. Цэлебрацыя Імшы: Сімвал веры (1)
№69. Уплыў дысцыпліны сакрэту на прапаведаванне

№69. Уплыў дысцыпліны сакрэту на прапаведаванне

У гэтым месцы мы хочам звярнуць асаблівую ўвагу чытача на факт, пра які, разглядаючы традыцыі ранняга Касцёла, часта забываюцца. Мы кажам пра так званую disciplina arcani, гэта значыць дысцыпліну сакрэту, згодна з якой галоўныя праўды нашай святой веры, а таксама сэнс многіх публічных малітваў Касцёла павінны былі старанна ахоўвацца ад тых, хто не быў членам супольнасці Касцёла.

Чытаць далей №69. Уплыў дысцыпліны сакрэту на прапаведаванне
№68. Казанне

№68. Казанне

Згодна з цяперашняй дысцыплінай Касцёла, якая кіруецца пераважна пастановамі Трыдэнцкага сабору, на кожнай парафіяльнай Імшы ў нядзелі і абавязковыя святы да людзей трэба прамаўляць казанне, якое датычыцца вялікіх праўдаў нашай святой веры. Каб рабіць гэта больш эфектыўна, рэкамендуецца следаваць думцы, выказанай у Евангеллі дня, бо Касцёл жадае, каб дадзены фрагмент Святога Пісання старанна тлумачыўся і развіваўся ва ўсіх сваіх аспектах.

Чытаць далей №68. Казанне
№67. Цэлебрацыя Імшы: Евангелле

№67. Цэлебрацыя Імшы: Евангелле

Калі святар падышоў да Імшала пасля малітвы “Munda cor meum”, ён гучным голасам прамаўляе прывітанне “Dominus vobiscum”, не паварочваючыся пры гэтым да людзей (бо ён ужо часткова павернуты), і затым ён прамаўляе загаловак Евангелля, якое будзе чытаць.

Чытаць далей №67. Цэлебрацыя Імшы: Евангелле
№66. Цэлебрацыя Імшы: “Munda cor meum”

№66. Цэлебрацыя Імшы: “Munda cor meum”

“Ачысці сэрца маё і вусны мае, Усемагутны Божа, і як ты вусны прарока Ісаі ачысціў вуглём агністым, так і мяне будзь ласкавы сваёй спагаднай міласэрнасцю ачысціць, каб святое Евангелле Тваё годна мог я абвяшчаць”.

Чытаць далей №66. Цэлебрацыя Імшы: “Munda cor meum”
№65. Цэлебрацыя Імшы: секвенцыі

№65. Цэлебрацыя Імшы: секвенцыі

На некаторыя нагоды адразу пасля градуала дадаюцца пэўныя рытмічныя творы, якія называюцца прозамі, хваламі або секвенцыямі. Прозамі яны называюцца таму, што яны, хоць і напісаны ў форме вершаў, не маюць тых якасцяў, на якія зважаюць, калі глядзяць на звычайную паэзію, бо яны ўкладаюцца больш з увагай на рытм, чым на памер, што вельмі добра характарызуе паэзію ранніх стагоддзяў хрысціянскага Касцёла.

Чытаць далей №65. Цэлебрацыя Імшы: секвенцыі