Author: Te igitur

Топ за 2018 год

Замяшанне вакол прозвішча кардынала Каспера, традыцыйная лацінская Імша ў Беларусі і ўдзяленне Камуніі ў паўторных шлюбах — гэтыя тэмы ў мінулым годзе заслужылі вашую найбольш пільную ўвагу. Апошні год прынёс нам 204 новыя артыкулы: прыгадаем пяць, якія адзначыліся найбольшай наведвальнасцю.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Нараджэння Пана

Звычай адзначаць урачыстасць Нараджэння нашага Збаўцы саракадзённым святам заснаваны на самім святым Евангеллі, бо яно кажа нам, што, правёўшы сорак дзён у сузіранні боскага Плёну яе слаўнага мацярынства, Найсвяцейшая Дзева Марыя накіравалася ў святыню, каб там у самай дасканалай пакоры выканаць тыя абрады, якіх Закон патрабаваў ад дачок Ізраэля, калі яны станавіліся маці.

25 снежня — дзень зімовага сонцастаяння

Для многіх святых аўтараў справа выглядае зразумела: каб прыйсці ў свет і перамагчы цемру нашых душаў, Езус Хрыстус, Сонца справядлівасці, выбраў ноч зімовага сонцастаяння, бо ў гэтую ж ноч бачнае Сонца пачынае перамагаць зімовую цемру.

Калекты Адвэнту: да каго яны скіраваны і якое гэта мае значэнне?

Магчыма, гэта падрабязна абмяркоўвалі іншыя і я проста павольна рэагую, аднак у гэтым Адвэнце я кожную нядзелю ўдзельнічаў у Імшах у звычайнай і надзвычайнай формах з-за сваіх здвоеных харавых абавязкаў і ўпершыню заўважыў, наколькі моцна адрозніваюцца па змесце і характары калекты нядзельных Імшаў у дзвюх формах.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне Адвэнту

Паколькі святы Касцёл, наша Маці, праводзіць час Адвэнту ў гэтай урачыстай падрыхтоўцы да патройнага прыйсця Езуса Хрыста; паколькі па прыкладзе мудрых паннаў ён перад прыйсцем Жаніха трымае свой светач запаленым, то нам, яго членам і яго дзецям, трэба ўвайсці ў гэты дух і прыняць да сэрца папярэджанне нашага Збаўцы: “Няхай сцёгны вашыя будуць падперазаныя і светачы запаленыя; а вы — падобныя да людзей, якія чакаюць вяртання свайго гаспадара”.

Пазіцыя № 14.2. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Змены ў літургіі”

З перспектывы больш чым паўстагоддзя сэнс рэформы, сфармаванай клопатамі тых дзён, здаецца вельмі дзіўным. Ужо праз дзесяцігоддзе, калі пачаў рыхтавацца Імшал 1970 года, на месца гэтых клопатаў прыйшлі зусім іншыя, і Вялікі тыдзень 1955 года, з большага не вытрымаўшы праверкі часам, быў адкінуты. Таму не павінна здзіўляць, што многія з тых, хто прывязаны да старажытнай лацінскай літургічнай традыцыі, не жадаюць бачыць яе праз акуляры першай паловы 1950-х гадоў.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца Адвэнту

Цяпер, апісаўшы характэрныя рысы Адвэнту, што адрозніваюць яго ад астатняй часткі года, мы ўвойдзем у глыбокую таямніцу, якая займае думкі Касцёла падчас гэтага перыяду, і ўбачым, што гэтая таямніца прыйсця, або адвэнту, Езуса адначасова простая і патройная. Простая яна таму, што прыходзіць у ёй той самы Сын Божы; патройная ж яна таму, што Ён прыходзіць у тры розныя часы і трыма рознымі спосабамі.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Адвэнту

Назву “Адвэнт” (лац. adventus, што значыць “прыйсце”) у Лацінскім Касцёле носіць той перыяд года, падчас якога Касцёл заклікае вернікаў рыхтавацца да святкавання Божага Нараджэння — гадавіны народзінаў Езуса Хрыста. Таямніца гэтага вялікага дня цалкам заслугоўвае таго, каб яе ўшанавалі малітоўнай падрыхтоўкай і пакутай.

Пазіцыя № 14.1. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Агульныя каментарыі”

З 1951 па 1955 год Пій ХІІ праводзіў рэформу абрадаў Вялікага тыдня: у прыватнасці ён перанёс набажэнствы Вялікага чацвярга, пятніцы і суботы з раніцы на пазнейшы час (вечар або ноч), а таксама змяніў некаторыя цырымоніі. Калі Бенедыкт XVI вярнуў у літургічную практыку кнігі 1962 года, узнікла заканамернае пытанне, чаму б не вярнуцца да яшчэ ранейшых абрадаў Вялікага тыдня.

Scroll Up