Author: Te igitur

Калекты Адвэнту: да каго яны скіраваны і якое гэта мае значэнне?

Магчыма, гэта падрабязна абмяркоўвалі іншыя і я проста павольна рэагую, аднак у гэтым Адвэнце я кожную нядзелю ўдзельнічаў у Імшах у звычайнай і надзвычайнай формах з-за сваіх здвоеных харавых абавязкаў і ўпершыню заўважыў, наколькі моцна адрозніваюцца па змесце і характары калекты нядзельных Імшаў у дзвюх формах.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Практыкаванне Адвэнту

Паколькі святы Касцёл, наша Маці, праводзіць час Адвэнту ў гэтай урачыстай падрыхтоўцы да патройнага прыйсця Езуса Хрыста; паколькі па прыкладзе мудрых паннаў ён перад прыйсцем Жаніха трымае свой светач запаленым, то нам, яго членам і яго дзецям, трэба ўвайсці ў гэты дух і прыняць да сэрца папярэджанне нашага Збаўцы: “Няхай сцёгны вашыя будуць падперазаныя і светачы запаленыя; а вы — падобныя да людзей, якія чакаюць вяртання свайго гаспадара”.

Пазіцыя № 14.2. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Змены ў літургіі”

З перспектывы больш чым паўстагоддзя сэнс рэформы, сфармаванай клопатамі тых дзён, здаецца вельмі дзіўным. Ужо праз дзесяцігоддзе, калі пачаў рыхтавацца Імшал 1970 года, на месца гэтых клопатаў прыйшлі зусім іншыя, і Вялікі тыдзень 1955 года, з большага не вытрымаўшы праверкі часам, быў адкінуты. Таму не павінна здзіўляць, што многія з тых, хто прывязаны да старажытнай лацінскай літургічнай традыцыі, не жадаюць бачыць яе праз акуляры першай паловы 1950-х гадоў.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца Адвэнту

Цяпер, апісаўшы характэрныя рысы Адвэнту, што адрозніваюць яго ад астатняй часткі года, мы ўвойдзем у глыбокую таямніцу, якая займае думкі Касцёла падчас гэтага перыяду, і ўбачым, што гэтая таямніца прыйсця, або адвэнту, Езуса адначасова простая і патройная. Простая яна таму, што прыходзіць у ёй той самы Сын Божы; патройная ж яна таму, што Ён прыходзіць у тры розныя часы і трыма рознымі спосабамі.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя Адвэнту

Назву “Адвэнт” (лац. adventus, што значыць “прыйсце”) у Лацінскім Касцёле носіць той перыяд года, падчас якога Касцёл заклікае вернікаў рыхтавацца да святкавання Божага Нараджэння — гадавіны народзінаў Езуса Хрыста. Таямніца гэтага вялікага дня цалкам заслугоўвае таго, каб яе ўшанавалі малітоўнай падрыхтоўкай і пакутай.

Пазіцыя № 14.1. “Рэформа Вялікага тыдня ў 1955 годзе. Агульныя каментарыі”

З 1951 па 1955 год Пій ХІІ праводзіў рэформу абрадаў Вялікага тыдня: у прыватнасці ён перанёс набажэнствы Вялікага чацвярга, пятніцы і суботы з раніцы на пазнейшы час (вечар або ноч), а таксама змяніў некаторыя цырымоніі. Калі Бенедыкт XVI вярнуў у літургічную практыку кнігі 1962 года, узнікла заканамернае пытанне, чаму б не вярнуцца да яшчэ ранейшых абрадаў Вялікага тыдня.

Леў ХІІІ. Энцыкліка “Quod auctoritate” з абвяшчэннем надзвычайнага Юбілею (1885)

Цяпер вам неабходна з найвялікшым клопатам сачыць, каб гэтае набажэнства практыкавалася з усё большай адданасцю і каб яно няспынна захоўвалася. І калі Мы настойліва паўтараем гэты заклік, як ужо рабілі гэта некалькі разоў, то ніхто з вас не павінен здзіўляцца, бо вы разумееце, наколькі важна, каб гэтая звычка да Ружанца Марыі заквітнела сярод хрысціянаў.

Dubium пра здвоены абавязак удзелу ў Імшы

Пытанне кардынала Джозэфа Бернардына да Кангрэгацыі па справах духавенства наконт адначасовага выканання абавязку святочнага і нядзельнага дня ўдзелам у адной Імшы.

Scroll Up