Author: Te igitur

Абрад адпушчэння пры катафалку

Пры абмеркаванні традыцыйнай Імшы за памерлых мы згадвалі, што яе непасрэдным працягам з’яўляецца абрад адпушчэння памерлага (absolutio), калі яго душа ў малітве даручаецца Богу. (У новай тэрміналогіі выкарыстоўваецца больш зразумелая назва “абрад апошняга даручэння і развітання”.) Калі браць агульна, то гэтая цырымонія з’яўляецца часткай поўнага абраду пахавання (totus ordo exsequiarum).

Св. Ян Віянэй. Пра чысцовыя пакуты і спосабы ратавання пакутуючых душаў (2 з 2)

“Аднак, можа, вы спытаецеся, якім чынам можна гэтыя душы суцешыць, уратаваць з чысца і завесці ў неба. Адказ на гэтае пытанне просты і даўно ўказаны Касцёлам. 1. Малітвай і міласцінай. 2. Адпустамі. 3. Ахвярай святой Імшы”.

Пазіцыя № 10. “Эўхарыстычны пост”

Гэта можа здавацца радыкальнай прапановай, але аднаўленне былой дысцыпліны было б адносна простым сродкам, які дазволіў бы падкрэсліць каштоўнасць Найсвя­цейшага Сакрамэнту і важнасць падрыхтоўкі да яго прыняцця. Цяперашняя праблема легкадумных адносінаў да святой Камуніі патрабуе глыбокай катэхізацыі, а трох­гадзінны пост будзе сам па сабе формай катэхізацыі, якая падкрэслівае звышнатуральную прыроду Найсвяцейшага Сакрамэнту, магчыма, больш эфектыўнай, чым просты заклік на словах.

Св. Ян Віянэй. Пра чысцовыя пакуты і спосабы ратавання пакутуючых душаў (1 з 2)

“Але навошта я, браты дарагія, узышоў сёння на амбону і ад чыйго імя павінен прамаўляць да вас? Узышоў па загадзе Бога, а прамаўляць павінен ад імя вашых бацькоў, родных, знаёмых. Усё ж менавіта перад імі вы маеце доўг удзячнасці. Прыгадайце сабе, што яны зрабілі для вас, калі жылі на гэтай зямлі. Вазьміце пад увагу іх становішча ў чысцовым вогнішчы і паспяшайцеся да іх з дапамогай”.

Пазіцыя № 9. “Цішыня і нячутнасць у надзвычайнай форме рымскага абраду”

Заўважным адрозненнем надзвычайнай формы рымскага абраду з’яўляецца наяўнасць цішыні, асабліва падчас Канона, тады як у звычайнай форме такой практыкі няма. Гэтая рыса з’яўляецца натуральнай паралеллю з цэлебрацыяй ad orientem, таму што яны разам развіліся і распаўсюдзіліся ў раннія стагоддзі Касцёла. Прысутнасць цішыні ў надзвычайнай форме з’яўляецца складанай справай, аднак сама цішыня не выключана і са звычайнай формы. Дадзены артыкул не дасць вычарпальных падрабязнасцей па гэтай тэме і абмяжуецца пэўнымі агульнымі разважаннямі наконт месца цішыні ў надзвычайнай форме рымскага абраду.

Бачанне сінода з таго боку свету: інтэрв’ю з арцыбіскупам Энтані Фішэрам

“Калі Касцёл збіраецца праводзіць сапраўды міжнародныя сустрэчы, ён павінен палепшыць свой моўны бок і забяспечыць кожнага тэкстамі на некалькіх афіцыйных мовах сустрэчы. На гэтым сінодзе такога не было. Былі і іншыя праблемы з распарадкам дня і правіламі сінода, якія выклікалі ў некаторых адчуванне маніпуляцыі”.

Імша-рэквіем: ясная мэта, стрыманы настрой

Рымская літургія рэалістычна падыходзіць да малітвы за памерлых: з аднаго боку, яна выказвае надзею на ўратаванне душы і прапануе суцяшэнне жывым, а з іншага боку, яна ўлічвае магчымасць пакарання і моліцца аб вызваленні душы. Асаблівай нагоды для аптымізму гэты баланс не дае, таму традыцыйная Імша за памерлых, або Імша-рэквіем, хоць і не пазбаўлена хрысціянскай радасці, мае глыбока засяроджаны і смутны характар.

Паміж Хрыстом Уладаром і воклічам “няма ў нас караля, акрамя цэзара”

Арыгінальнае свята Хрыста Валадара прадстаўляе каталіцкае бачанне грамадства як іерархіі, у якой ніжэйшы падпарадкоўваецца вышэйшаму, а прыватная і публічная сферы аб’ядноўваюцца ў прызнанні правоў Бога і Яго Касцёла. У 1969 годзе такое бачанне было адстаўлена ўбок, каб даць дарогу бачанню, у якім Хрыстус з’яўляецца каралём майго сэрца і каралём космасу — самага дробнага і самага буйнога ўзроўняў, — але не каралём усяго, што знаходзіцца пасярэдзіне: не каралём культуры, грамадства, прамысловасці і гандлю, адукацыі, дзяржаўнага кіравання. Іншымі словамі, для гэтых сярэдніх сфер “няма ў нас караля, акрамя цэзара”. Бязбожны крык старажытных габрэяў стаў нашым базавым крэда.

Чаму каталіцкае вучэнне ўсё больш бянтэжыць лідараў Касцёла (частка 2)

“Галоўная рэч, пра якую трэба сказаць, заключаецца ў наступным: мы маем афіцыйную тэалогію, якая больш не разглядае ненавернутую прыроду свету як штосьці, што знаходзіцца пад панаваннем д’ябла і таму непазбежна ўступае ў духоўную вайну супраць Хрыста і Яго Касцёла”.

Scroll Up