25.10.2018 / Edward Pentin

Афрыканскі біскуп занепакоены тым, што айцы сінода жадаюць спадабацца медыя🕑 8 хвілін

Біскуп Эндру Нкеа Фуанья, айцец сінода з Камеруна, кажа, што некаторыя біскупы займаюць “вельмі хісткія пазіцыі”, каб пасля вяртання дадому іх пахвалілі.

“Размыванне праўды” не пройдзе ў Афрыцы, сцвярджае біскуп Эндру Нкеа Фуанья з Мамфэ (Камерун). “Як толькі мы пачынаем казаць двухсэнсоўнай мовай, моладзь блытаецца і сыходзіць з правільнага шляху”.

Размаўляючы з Register за кулісамі сінода 22 кастрычніка, біскуп Фуанья адзначыў важнасць кастрычніцкай сустрэчы як глабальнага форуму для абмену ідэямі і дапамогі сённяшняй моладзі.

Аднак ён таксама заклікаў сваіх братоў біскупаў “ніколі не ўхіляцца ад праўды” і сказаў, што разам з айцамі сінода з Афрыкі не прагаласуе ні за адзін параграф у фінальным дакуменце, які будзе ўтрымліваць ідэалагічны скарот гомасэксуальнага лобі “ЛГБТ”.

Біскуп Фуанья сказаў, што “баіцца адной рэчы”: што біскупы, асабліва на Захадзе, настолькі адчувальныя да меркавання грамадства, што, каб не нажыць сабе “ворагаў перад вяртаннем дадому”, яны займаюць “пэўныя вельмі хісткія пазіцыі, каб медыя маглі паапладзіраваць ім”.

Камерунскі біскуп таксама выказаўся пра важнасць традыцыі як проціяддзя для двухсэнсоўнасці, заклікаў Касцёл асудзіць ідэалагічную каланізацыю і папярэдзіў, што калі Касцёл у Еўропе будзе працягваць “спаць”, ён будзе захоплены ісламам.

Ваша Эксцэленцыя, як для вас праходзіць сінод?

Мне здаецца, ён праходзіць вельмі добра. Гэта мой першы сінод. Я пабачыў багацце Касцёла, якое паходзіць з усіх пяці кантынентаў: розныя ідэі, розныя перадгісторыі паказваюць, наколькі Касцёл багаты. Я думаю, вельмі важна скласці ўсе гэтыя ідэі разам і ў выніку атрымаць штосьці для нашай моладзі.

Па-другое, існуюць пэўныя справы, з якімі трэба звярнуцца да моладзі глабальна. Але ёсць і іншыя справы, з якімі неабходна звярнуцца да моладзі паводле кантынентаў і перадгісторый. Напрыклад, прадстаўляючы сваю прамову, я казаў пра прысутнасць моладзі ў Касцёле. На Захадзе касцёлы пустыя. У маёй дыяцэзіі касцёлы поўныя і квітнеючыя.

Чаму так, як вы лічыце?

Ёсць дзве прычыны. Першая прычына заключаецца ў тым, што евангельскія каштоўнасці дагэтуль адпавядаюць культурным каштоўнасцям Афрыкі. Таму афрыканцы ў культурным плане ідэнтыфікуюць сябе з тым, што кажа Евангелле. Гэта першае.

Па-другое, наш Касцёл развіваецца ў краіне трэцяга свету, дзе тэхналогіі і заможнасць яшчэ не ахапілі нас. Мы пакуль здольныя кіраваць сабою, прадумваць рэчы і старацца рухацца наперад з Божай дапамогай. Я ўпэўнены, што калі мы дасягнём таго стану, калі будзем мець усё неабходнае, то многія пачнуць думаць, што Бог ім не патрэбны. Так я бачу сітуацыю.

Чаму, на вашу думку, мог бы навучыцца Захад у Афрыкі, у Касцёла ў Афрыцы? Чаму можа навучыцца моладзь Захаду ў моладзі Афрыкі?

Мне здаецца, што ў Афрыцы існуе вельмі моцная салідарнасць, вельмі моцны рух. Афрыканцы дагэтуль захавалі гэтую паставу супольнага шляху, супольнасці. І менавіта гэтага не хапае на Захадзе, бо на Захадзе ўсё больш і больш развіваецца індывідуалізм. У Афрыцы ж мы захоўваем аспект супольнасці.

Кажуць, што афрыканскія галасы на сінодзе заглушаюцца, што вы даеце сябе пачуць у малых групах і на агульных пасяджэннях, але вашы меркаванні на ўключаюцца ў справаздачы. Ці чулі вы пра такое?

Што датычыцца маёй групы, то там мы прымусілі сябе слухаць, і калі мы не бачым гэтага ў справаздачы, мы вяртаемся ў групу… Мы давялі да ведама свае пазіцыі і казалі дастаткова гучна, каб нас можна было пачуць. На гэта скардзіцца не буду.

Што наконт вашых іншых братоў біскупаў з Афрыкі?

Яны не вельмі хвалююцца наконт таго, каб іх пачулі. Яны заклапочаныя тым, што датычыцца галасавання, ці пройдуць іхнія меркаванні. Гэта большая праблема. Вядома, яны заяўляюць пра свае пазіцыі, але вырашае большасць.

Вы сустракаліся двойчы на тыдзень: ці надае вам гэта нейкую асаблівую сілу як групы, як блока?

Мы не ставілі сабе за мэту фарміраваць групу ціску або нейкі прафсаюз з Афрыкі, каб заяўляць пра свае правы. Але неабходна, каб наша ўласная культура была адлюстравана на сінодзе і каб пасля вяртання дадому нас не ўкаменавалі. Мы не жадаем, каб тут прайшлі рашэнні, непрымальныя для нашых супольнасцяў.

Кардынал Нап’е і іншыя казалі, што сінод выглядае больш еўрацэнтрычным, больш арыентаваным на Захад у тым сэнсе, што пытанні, якія на ім падымаюцца, больш датычацца лічбавых тэхналогій або гомасэксуальнасці. Ці праўда, што пытанне гомасэксуальнасці падымалася даволі часта?

Даволі часта, і я думаю, што гэта гарачае пытанне на гэтым сінодзе.

Вы выступаеце супраць гэтага?

Мы выступаем супраць гэтага вельмі моцна. І прычына ў тым, што мы сабраліся не для таго, каб паўсюдны Касцёл прыйшоў на дапамогу Амерыцы і Еўропе і вырашыў іхнія праблемы з моладдзю. Мы жадаем паразважаць пра моладзь глабальна. І, на жаль, мы праводзім гэтае разважанне на фоне сэксуальных скандалаў, якія скаланаюць Касцёл. Таму кожны спрабуе выкарыстаць сінод, каб вырашыць гэтую праблему, аднак сінод склікаецца не для гэтага. І таму мы стараемся надаць сіноду правільную перспектыву. Што станоўчага мы прывязём нашай моладзі, каб яе выхаваць? Каб мы не прыехалі і не сказалі: “Вось, бачыце, у святле сэксуальных злачынстваў мы просім прабачэння”. Так, але што мы прывезлі, каб рухаць Касцёл наперад?

Мая праблема ў Афрыцы наступная: куды мая моладзь мае ісці, калі касцёл зачынены? У іх няма працы. У іх няма нармальнага жылля, у іх няма добрай адукацыі. Хворыя не маюць медыцынскай дапамогі. І з-за адсутнасці гэтых рэчаў усе яны спрабуюць міграваць. Вось якія ў мяне праблемы. Мая праблема не ў тым, што мае касцёлы пустыя.

Гэта пытанне выжывання.

Так, гэта пытанне выжывання. Менавіта таму падчас сваёй прамовы я сказаў: “Касцёл павінен пашырыць сваё бачанне сацыялагічнага развіцця, сацыяльнага дабрабыту і росту”. Таму што, калі мы пачынаем займацца гэтым, мы ствараем занятасць для моладзі. Мы даём ім прычыны застацца там, дзе яны знаходзяцца.

Ці непакоіць вас і іншых афрыканскіх біскупаў гэты акцэнт на праблеме “ЛГБТ”? Для Афрыкі гэта не праблема, праўда?

На дадзены момант не праблема. Калі я вярнуся ў Камерун і аб’яўлю: “Мы павінны займацца душпастырствам ЛГБТ”, 99 % маладых людзей спытаецца ў мяне, што гэта такое. Таму давайце не будзем узаконьваць у Касцёле тое, што не з’яўляецца паўсюднай праблемай.

Да таго ж, гэта супярэчыць маральнаму вучэнню Касцёла.

Так. Таму давайце не будзем. Касцёл не павінен ухіляцца ад праўды. Нават калі гэта падабаецца моладзі, журналістам або ўладзе, Касцёл ніколі не павінен ухіляцца ад праўды. Гэта мая цвёрдая пазіцыя.

Я не думаю, што хоць адзін біскуп з Афрыкі будзе галасаваць за які-небудзь артыкул, у якім будзе згадана ЛГБТ. Мы не будзем галасаваць за гэта. У нашай групе мы сказалі: калі хочаце паразмаўляць пра гомасэксуальнасць, звярніцеся да такога-та параграфа Катэхізіса Каталіцкага Касцёла.

Кардынал Рабэр Сара сказаў, што вучэнне Касцёла не павінна разбаўляцца. Людзі на гэтым сінодзе скардзіліся, што выкарыстоўваецца незразумелая, двухсэнсоўная мова, што праўда, аўтэнтычная праўда, як гэта павінна быць, насамрэч не выказваецца. Што вы думаеце пра гэта?

Калі я выступаў на сінодзе, апошні параграф маёй прамовы засяроджваўся менавіта на гэтым. Я паходжу з культуры, дзе традыцыя перадаецца ад аднаго пакалення да наступнага неразбаўленай, незабруджанай. І таму моладзь прыходзіць у вялікае замяшанне, калі дарослыя кажуць неадназначнай мовай. Яны хочуць яснасці. Такое размыванне праўды не пройдзе ў Афрыцы… Як толькі мы пачынаем казаць двухсэнсоўнай мовай, моладзь блытаецца і сыходзіць з правільнага шляху. Мы павінны ўпэўніцца, што перадаём менавіта праўду, іначай сінод прывядзе да большага замяшання сярод моладзі, чым да ўключэння моладзі ў жыццё Касцёла.

Ці часта вам даводзілася чуць пра такі погляд, пра гэтае жаданне, каб не было двухсэнсоўнасці, каб была яснасць? Ці гэта толькі пазіцыя афрыканскага боку?

На практыцы гэта вельмі цвёрдая пазіцыя Афрыкі, але людзі з іншых месцаў таксама падтрымліваюць такі погляд.

У сваім перадсінадальным дакуменце моладзь казала, што яны не жадаюць спрошчаных фармуліровак, што яны хочуць праўды.

Але бачыце, я баюся адной рэчы, якая датычыцца Касцёла на Захадзе. Выглядае, што практычна кожны біскуп вельмі адчувальны да таго, што медыя скажуць пра яго на гэтым сінодзе. І таму яны не жадаюць нажыць сабе ворагаў перад вяртаннем дадому. Яны займаюць пэўныя вельмі хісткія пазіцыі, каб медыя маглі паапладзіраваць ім. Але мы прыехалі сюды не для таго, каб абараняць пазіцыі. Мы прыехалі паглядзець на тое, што кажа праўда Евангелля. Таму калі мы паставім пад пагрозу праўду, сінод не прынясе карысці і не варта было сюды прыязджаць.

Якім, на вашу думку, будзе вынік сінода? Якія заключэнні будуць зроблены? Якія рэкамендацыі?

Адзін з афрыканскіх біскупаў вельмі моцна выразіўся ў зале пасяджэнняў, у прысутнасці Святога Айца, што instrumentum laboris (працоўны дакумент) — нібы зярнятка, якое павінна памерці, каб фінальны дакумент мог даць парасткі і вырасці. Таму мы ўсе спадзяёмся, што instrumentum laboris памрэ.

Што здарыцца, калі многія рэчы, якія непакояць Афрыку, не знойдуць месца ў фінальным дакуменце?

Мы не будзем галасаваць. Я не буду галасаваць ні за адну рэч, якая супярэчыць Евангеллю.

Як блок, вы маглі б быць дастаткова сільнымі і забяспечыць тое, каб параграф не набраў неабходнай большасці ў дзве траціны?

Так, калі мы будзем дзейнічаць як блок, асабліва ў выпадку аспектаў, якія супярэчаць Евангеллю, яны не атрымаюць дзвюх трацін.

Несумненна, вас таксама непакоіць, каб была звернута ўвага на праблему ідэалагічнай каланізацыі, калі ўмовай дапамогі робіцца прыняцце секулярных і часта антыхрысціянскіх каштоўнасцяў.

Так. Мы кажам, што ўрады або біскупскія канферэнцыі гэтых краін павінны асудзіць такую палітыку ў адносінах да Афрыкі. Каб мы як Касцёл былі адным цэлым. Ёсць краіны, якія практычна кантралююць Афрыку. І некаторыя з нашых праблем: войны, голад і іншае — выкліканы такой палітыкай. Яны павінны праявіць салідарнасць і асудзіць гэтую палітыку, таму што, калі б мы атрымлівалі справядлівую плату за нашы рэсурсы, мы не ўцякалі б у Еўропу. Калі б яны толькі давалі нам справядлівую долю за рэсурсы, якія яны вывозяць з Афрыкі, нам не трэба было б пакідаць Афрыку і бегчы ў Еўропу.

Ці праўда, што пытанне кантрацэпцыі і нізкай нараджальнасці ў Еўропе не абмяркоўвалася?

Не, не абмяркоўвалася.

Але гэта важнае пытанне для моладзі.

Гэта вельмі важнае пытанне. І я нават асмелюся сказаць, асабліва на фоне ісламскага нашэсця, што калі паглядзець на гісторыю, то ў часы, калі Касцёл спаў, адыходзіў ад Евангелля, іслам набіраў перавагу і ўваходзіў. Гэта тое, што мы бачым у Еўропе: што Касцёл спіць, а іслам падбіраецца. Вельмі хутка некаторыя дыяцэзіі стануць тытулярнымі і іх перададуць дапаможным біскупам. Калісьці яны існавалі, а цяпер іх няма. Еўропа ісламізуецца, і гэта закране Афрыку.


Аўтар: Edward Pentin
Крыніца: National Catholic Register
Фота: Edward Pentin

Тэкст перакладзены з англійскага арыгінала і апублікаваны з дазволу аўтара.

Пакінуць каментар

Scroll Up