letter-mini

(Частка 1Частка 2Частка 3)

Б. Сцвярджэнні, якія падпадаюць пад меншыя цэнзуры

12) AL 295: “У сувязі з гэтым Ян Павел ІІ прапанаваў г. зв. “закон паступовасці”, разумеючы, што чалавек “пазнае, любіць і здзяйсняе маральнае дабро ў адпаведнасці з этапамі свайго развіцця”. Гэта не “паступовасць закону”, але паступовасць у разважлівым выкананні свабодных чынаў суб’ектамі, якія не ў стане зразумець, ацаніць або ў поўні рэалізаваць [аб’ектыўныя] патрабаванні закону”.

Калі зразумета ў значэнні, што свабодныя ўчынкі, якія не цалкам выконваюць аб’ектыўныя патрабаванні Божага закону, могуць быць маральна добрымі:

і) Erronea in fide.

іі) Scandalosa, prava.

1 Ян 3:4: “Кожны, хто чыніць грэх, чыніць і беззаконне, бо грэх — гэта беззаконне”.

Гл. таксама: Леў XIII, Libertas praestantissimum, ASS 20 (1887-88): 598 (DH 3248); Ян Павел ІІ, Veritatis splendor, 40: AAS 85 (1993): 1165 (DH 4953).

13) AL 296: “Ва ўсёй гісторыі Касцёла мы бачым дзве логікі: спіхванне на перыферыю і ўключэнне. Дарога Касцёла, пачынаючы з Ерузалемскага Сабору, з’яўляецца заўсёды дарогай Езуса: дарогай міласэрнасці і інтэграцыі. Дарога Касцёла — гэта не асуджэнне на вечнасць нікога”.

AL 297: “Ніхто не можа быць асуджаны назаўжды, бо гэта не логіка Евангелля!”

Зразуметае ў значэнні, што ў абставінах, калі злачынца не перастае здзяйсняць злачынствы, Касцёл не мае моцы альбо ўлады пакараць яго альбо асудзіць без пазнейшага прабачэння альбо адмены пакаранняў, альбо што Касцёл не мае моцы альбо ўлады асуджаць альбо адлучаць асобаў пасля іхняй смерці:

і) Erronea in fide.

іі) Scandalosa, perniciosa, derogans praxi sive usui et disciplinae Ecclesiae.

Кодэкс кананічнага права 1983 года, кан. 1358: “Вызваліць ад цэнзуры нельга, акрамя як у выпадку, калі злачынца адмовіўся ад настойлівасці”.

Трэці Канстантынопальскі сабор, Асуджэнне монафелітаў і Папы Ганорыя І: “Што датычыцца тых самых людзей, чыё бязбожнае вучэнне мы адкінулі, мы таксама палічылі неабходным выгнаць іхнія імёны са святога Божага Касцёла, а менавіта, імя Сергія, які пачаў пісаць пра гэтую бязбожную дактрыну, Кіра з Александрыі, Піра, Паўла і Пятра, і тых, хто кіраваў на троне гэтага Богам абароненага горада, і тых, хто думаў падобна, як яны. Потым таксама (імя) Тэадора, які быў біскупам Фарана. Усіх вышэйназваных асобаў згадаў Агатон, вельмі святы і тройчы благаслаўлёны Папа старога Рыма, у сваім лісце да… імператара і адкінуў іх, бо яны думалі ў накірунку, супрацьлеглым артадаксальнай веры; і мы вырашаем, што яны таксама падвяргаюцца адлучэнню. Разам з імі мы палічылі выгнаць са святога Божага Касцёла і адлучыць таксама Ганорыя, былога Папу старога Рыма” (DH 550).

Гл. таксама: Другі Канстантынопалькі сабор, каноны 11-12; Латэранскі сінод, канон 18 (DH 518-520); Леў ІІ, ліст Regi regum (DH 563); Чацвёрты Канстантынопальскі сабор, канон 11; Фларэнтыйскі сабор, Дэкрэт для якабітаў (DH 1339-1346); Бенедыкт XV, Кодэкс кананічнага права 1917 года, каноны 855, 2214, 2241:1 і 2257; Ян Павел ІІ, Кодэкс кананічнага права 1983 года, каноны 915 і 1311; Кодэкс кананічнага права Усходніх Касцёлаў, канон 1424:1.

14) AL 298: “Разведзеныя асобы, якія жывуць у новым шлюбе, могуць, напрыклад, апынуцца ў вельмі розных сітуацыях, якія не павінны класіфікавацца або характарызавацца вельмі жорстка, без належнага асабістага і пастырскага распазнавання. Чымсьці іншым з’яўляецца другі шлюб, які з часам умацаваўся, з новымі дзецьмі, з праверанай вернасцю, велікадушнай ахвярнасцю, хрысціянскай актыўнасцю, усведамленнем няправільнасці сваёй сітуацыі і немагчымасцю зрабіць крок назад без адчування ў сумленні, што можна набыць новую віну”.

Калі зразумета ў значэнні, што асобы, якія заключылі грамадзянскі шлюб з асобай, якая не з’яўляецца іхнім сапраўдным сужэнцам, могуць праяўляць хрысціянскую цноту праз сэксуальную вернасць свайму грамадзянскаму партнёру:

і) Erronea in fide.

іі) Scandalosa.

1 Кар 7:10-11: “Тым жа, хто ажаніўся, не я наказваю, але Пан, каб жонка не адыходзіла ад мужа. Калі ж адыдзе, то няхай застаецца без мужа, ці паяднаецца з мужам [сваім]. Муж таксама няхай не пакідае жонкі”.

Гл. таксама: Быц 2:21; Мал 2:15-16; Мц 5:32, 19:9; Мк 10:11-12; Лк 16:18; Гбр 13:4; Леў І, Quam laudabiliter (DH 283); Леў І, ліст Regressus ad nos (DH 311-14); Інакенцій ІІІ, ліст Gaudemus in Domino (DH 777-79); Другі Ліёнскі сабор, Вызнанне веры імператара Міхаіла Палеалога (DH 860); Трыдэнцкі сабор, сесія 24, каноны 5, 7; Пій VI, Rescript. ad Episc. Agriens., 11 ліпеня 1789 года; Arcanum, ASS 12 (1879-80): 388-94; Пій ХІ, Casti connubii, AAS 22 (1930): 546-50 (пар. Dz 3706-10); Ян Павел ІІ, апостальская адгартацыя Familiaris consortio, 19, 80-81, 84: AAS 74 (1982) 92-149; Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1643-49.

15) AL 298: “Касцёл прызнае сітуацыі, “калі мужчына і жанчына, якія па сур’ёзных прычынах — напрыклад, выхаванне дзяцей — не могуць разысціся”. [зноска 329] У такіх сітуацыях многія, ведаючы і прымаючы магчымасць заставацца ў шлюбе “як брат і сястра”, якую прапануе ім Касцёл, адкрываюць, што калі няма пэўных праяў інтымнасці, “то вернасць нярэдка выпрабоўваецца, а дабро патомства ставіцца пад пагрозу”. {N. B. Апошні выраз у двукоссі памылкова прымяняе да разведзеных асобаў у грамадзянскім шлюбе фармуліроўку Другога Ватыканскага сабору, Gaudium et Spes, 51, якая адносіцца толькі да параў у сапраўдных сужэнствах.}

Зразуметае як ухвальныя заявы пра тое, што пары, якія развяліся і заключылі паўторны грамадзянскі шлюб, маюць абавязак сэксуальнай вернасці адно аднаму, а не сваім сапраўдным сужэнцам, альбо што жыццё “як брат і сястра” можа быць альбо асуджальнай нагодай да граху супраць гэтага меркаванага абавязку, альбо асуджальнай прычынай нанясення шкоды іхнім дзецям:

і) Erronea in fide.

іі) Scandalosa, prava, perversa.

Сір 15:20: “Ён нікому не загадваў быць бязбожным і нікому не даваў дазволу грашыць”.

Гл. таксама: Рым 3:8, 8:28; 1 Тэс 4:7; Як 1:13-14; Ян Павел ІІ, Veritatis splendor, 79-83: AAS 85 (1993): 1197-99 (cf. DH 4969-70).

16) AL 300: “Паколькі ступень адказнасці неаднолькавая ў кожным выпадку, то наступствы або вынікі дадзенай нормы неабавязкова павінны быць аднолькавымі. [зноска 336] Нават, калі маецца на ўвазе сакрамэнтальная дысцыпліна, бо пасля распазнання можна сцвердзіць, што ў дадзенай сітуацыі няма сур’ёзнай віны”.

AL 305: “З увагі на ўмовы і змякчальныя фактары становіцца магчымым, што сярод нейкай аб’ектыўнай сітуацыі граху асоба, якая суб’ектыўна не мае віны ці не цалкам вінаватая, можа жыць у Божай ласцы, можа любіць, а таксама можа ўзрастаць у жыцці ласкі і любові, атрымліваючы для гэтага дапамогу Касцёла. [зноска 351] У некаторых выпадках гэта магла б быць дапамога сакрамэнтаў. Таму “святарам нагадваю, што канфесіянал не павінен быць камерай катаванняў, але месцам міласэрнасці Пана”. Таксама падкрэсліваю, што Эўхарыстыя — “гэта не ўзнагарода для дасканалых, але шчодры лек і ежа для слабых”.

Зразуметае як сцвярджэнне таго, што адсутнасць цяжкай віны з-за паменшанай адказнасці можа дазволіць доступ да Эўхарыстыі ў выпадках асобаў, якія развяліся і заключылі паўторны грамадзянскі шлюб, якія не разыходзяцца і не прадпрымаюць жыцця ў дасканалым устрыманні, а застаюцца ў аб’ектыўным стане чужалоства і бігаміі:

і) Erronea in fide.

іі) Scandalosa, prava, perversa.

Ян Павел ІІ, Familiaris consortio, 84: “Аднак Касцёл пацвярджае сваю практыку, якая засноўваецца на Святым Пісанні, і не дазваляе доступ да Эўхарыстычнай Камуніі разведзеным асобам, якія паўторна ажаніліся. Яны не могуць атрымаць такі доступ таму, што іх стан і ўмовы жыцця аб’ектыўна супярэчаць таму саюзу любові паміж Хрыстом і Касцёлам, які абазначае і выконвае Эўхарыстыя. Акрамя таго, існуе і іншая, выключна пастаральная прычына: калі б гэтых людзей дапусцілі да Эўхарыстыі, вернікі трапілі б у памылку і замяшанне наконт вучэння Касцёла пра неразрыўнасць сужэнства. Паяднанне ў сакрамэнце пакаяння, якое адкрывае дарогу да Эўхарыстыі, можа быць дадзена толькі тым, хто, пакаяўшыся ў разрыве знака Запавету і вернасці Хрысту, сумленна гатовы прыняць стыль жыцця, які больш не знаходзіцца ў супярэчнасці з неразрыўнасцю сужэнства. На практыцы гэта азначае, што, калі па сур’ёзных прычынах, такіх як выхаванне дзяцей, мужчына і жанчына не могуць выканаць абавязку разысціся, яны “бяруць на сябе абавязак жыць у поўным устрыманні, гэта значыць, ва ўстрыманні ад актаў, якія належаць жанатым парам”.

1 Ян 2:20: “Вы ж маеце намашчэнне ад Святога і ўсё ведаеце”.

Гл. таксама: Эзх 3:17; Мц 28:20; 1 Кар 11:27-29; Эф 5:30-32; Другі Латэранскі сабор (DH 717); Павел V, Rituale Romanum, 49; Бенедыкт XIV, зацвярджэнне Сіноду маранітаў; энцыкліка Ex omnibus; Бенедыкт XV, Кодэкс кананічнага права 1917 года, канон 855; Ян Павел ІІ, Кодэкс кананічнага права 1983 года, канон 915; Кангрэгацыя дактрыны веры, Ліст да біскупаў Каталіцкага Касцёла адносна прыняцця святой Камуніі разведзенымі і паўторна жанатымі вернікамі, AAS 86 (1994): 974-79; Кодэкс кананічнага права Усходніх Касцёлаў, канон 712; Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1650, 2390; Кангрэгацыя дактрыны веры, Адносна некаторых пярэчанняў вучэнню Касцёла наконт прыняцця святой Камуніі разведзенымі і паўторна жанатымі вернікамі, у “Documenti e Studi”, Наконт пастырскай апекі над разведзенымі і паўторна жанатымі асобамі, Ватыкан, 1998, с. 20-29; Пантыфікальная рада па заканадаўчых тэкстах, Дэкларацыя адносна допуску да святой Камуніі разведзеных і паўторна жанатых вернікаў, анлайн: http://www.vatican.va/roman_curia/pontifical_councils/intrptxt/documents/rc_pc_intrptxt_doc_20000706_declaration_en.html; Бенедыкт XVI, апостальская адгартацыя Sacramentum caritatis 29: AAS 99 (2007), 128-29.

17) AL 298: “Разведзеныя асобы, якія жывуць у новым шлюбе, могуць, напрыклад, апынуцца ў вельмі розных сітуацыях, якія не павінны класіфікавацца або характарызавацца вельмі жорстка, без належнага асабістага і пастырскага распазнавання. Чымсьці іншым з’яўляецца другі шлюб, які з часам умацаваўся, з новымі дзецьмі, з праверанай вернасцю, велікадушнай ахвярнасцю, хрысціянскай актыўнасцю, усведамленнем няправільнасці сваёй сітуацыі і немагчымасцю зрабіць крок назад без адчування ў сумленні, што можна набыць новую віну”.

Калі зразумета ў значэнні, што разведзеныя і паўторна жанатыя асобы могуць альбо зграшыць, альбо вінаватым чынам выставіць сябе на нагоду да граху шляхам устрымання ад сэксуальных адносінаў у згодзе з векавым навучаннем і дысцыплінай Касцёла:

i) Temeraria, falsa.

ii) Scandalosa, prava, derogans praxi et disciplinae Ecclesiae.

Сір 15:15: “Калі захочаш, захаваеш запаведзі і застанешся верным Яго ўпадабанню” .

Гл. таксама: 1 Кар 7:11, 10:13; Ян Павел ІІ, Veritatis splendor, 102-03: AAS 85 (1993): 1213-14; апостальская адгартацыя Familiaris consortio, 84, AAS 74 (1982) 92-149; Катэхізіс Каталіцкага Касцёла, 1650; Бенедыкт XVI, апостальская адгартацыя Sacramentum caritatis, 99 (2007), 128-29.

18) AL 298: “Існуе таксама сітуацыя асобаў, якія зрабілі вялікі высілак дзеля ўратавання першага сужэнства і былі несправядліва пакінуты, або “тых, хто заключыў новы шлюб дзеля выхавання дзяцей, часта будучы ў сумленні суб’ектыўна ўпэўненымі, што папярэдняе сужэнства, беспаваротна знішчанае, ніколі не было сапраўдным”.

Калі зразумета ў значэнні, што суб’ектыўная ўпэўненасць сумлення наконт несапраўднасці папярэдняга сужэнства з’яўляецца дастатковай сама па сабе для вызвалення з віны альбо законнага пакарання тых, хто заключае новае сужэнства, калі іхняе папярэдняе сужэнства Касцёл лічыць сапраўдным:

i) Temeraria, falsa.

ii) Scandalosa.

Трыдэнцкі сабор, сесія 24, канон 12: “Калі хтосьці кажа, што шлюбныя справы не падпадаюць пад касцёльную юрысдыкцыю, няхай будзе адлучаны” (DH 1812).

Гл. таксама: Леў ХІІІ, Arcanum, ASS 12 (1879), 393; Ян Павел ІІ, Кодэкс кананічнага права 1983 года, каноны 1059-60, 1085.

19) AL 311: “Вучэнне маральнай тэалогіі не павінна ігнараваць гэтыя разважанні”.

Зразуметае ў значэнні, што вучэнне маральнай тэалогіі ў Каталіцкім Касцёле павінна прадстаўляць як магчымыя ці праўдзівыя якія-небудзь з цэнзураваных вышэй сцвярджэнняў:

i) Falsa.

ii) Scandalosa, prava, perversa, perniciosa.

Мц 5:19: “Таму, калі хто парушыць адну з гэтых найменшых запаведзяў і навучыць гэтаму людзей, той найменшым назавецца ў Валадарстве Нябесным”.

Гл. таксама: Іс 5:20; Мц 28:20; 1 Цім 6:20; Як 3:1; Пій ІХ, була Ineffabilis Deus (DH 2802); Першы Ватыканскі сабор, канстытуцыя Dei Filius, раздз. 4 (DH 3020); Пій Х, motu proprio Sacrorum antistitum (DH 3541); Кангрэгацыя дактрыны веры, Iusiurandum fidelitatis in suscipiendo officio nomine ecclesiae exercendo, AAS 81 (1989): 106; Кангрэгацыя дактрыны веры, Donum veritatis, Пра касцёльнае пакліканне тэолага, AAS 82 (1990): 1559; Ян Павел ІІ, Veritatis splendor, 115-16: AAS 85 (1993): 1223-24; Бенедыкт XVI, Кангрэгацыя дактрыны веры, Паведамленне пра працы айца Хона Сабрына [Jon Sobrino] SJ, 2 (DH 5107).

Сцвярджэнні, цэнзураваныя вышэй, былі асуджаны ў шматлікіх папярэдніх настаўніцкіх дакументах. Існуе тэрміновая неабходнасць у тым, каб іх асуджэнне рашуча і канчаткова паўтарыў Вярхоўны Пантыфік і каб было аўтарытэтна заяўлена, што Amoris laetitia не патрабуе ані веры ў ніводнае з іх, ані ўспрымання іх як магчыма праўдзівых.


Dr. José Tomás Alvarado
Associate Professor Institute of Philosophy,
Pontifical Catholic University of Chile

Rev. Fr Scot Anthony Armstrong PhD
Brisbane Oratory in formation

Rev. Claude Barthe

Rev. Ray Blake
Parish priest of the diocese of Arundel and Brighton

Fr. Louis-Marie de Blignières FSVF
Doctor of Philosophy

Dr. Philip Blosser
Professor of Philosophy
Sacred Heart Major Seminary, Archdiocese of Detroit

Msgr. Ignacio Barreiro Carambula, STD, JD
Chaplain and Faculty Member of the Roman Forum

Rev. Fr Thomas Crean OP, STD
Holy Cross parish, Leicester

Fr. Albert-Marie Crignion FSVF
Doctor designatus of Theology

Roberto de Mattei
Professor of the History of Christianity, European University of Rome

Cyrille Dounot JCL
Professor of Law the University of Auvergne, licencié en droit canonique,
Ecclesiastical advocate, archdiocese of Lyon

Fr Neil Feguson OP, MA, BD
Lecturer in sacred Scripture, Blackfriars Hall, University of Oxford

Dr Alan Fimister STL, PhD
Assistant Professor of Theology, St John Vianney Seminary, archdiocese of Denver

Luke Gormally
Director Emeritus, The Linacre Centre for Healthcare Ethics (1981-2000)
Sometime Research Professor, Ave Maria School of Law, Ann Arbor, Michigan (2001-2007)
Ordinary Member, The Pontifical Academy for Life

Carlos A. Casanova Guerra
Doctor of Philosophy, Full Professor of Universidad Santo Tomás, Santiago de Chile

Rev. Brian W.Harrison OS, MA, STD
Associate Professor of Theology (retired), Pontifical Catholic University of Puerto Rico; Scholarin-Residence, Oblates of Wisdom Study Center, St.Louis, Missouri; Chaplain, St.Mary of Victories Chapel, St. Louis, Missouri

Rev. Simon Henry BA. (Hons), MA
Parish priest of the archdiocese of Liverpool

Rev. John Hunwicke
Former Senior Research Fellow, Pusey House, Oxford;
Priest of the Ordinariate of Our Lady of Walsingham

Peter A. Kwasniewski PhD,
Philosophy Professor, Wyoming Catholic College

Dr. John R. T. Lamont, STL, D.Phil

Fr. Serafino M. Lanzetta, PhD
Lecturer in Dogmatic Theology, Theological Faculty of Lugano, Switzerland
Priest in charge of St Mary’s, Gosport, in the diocese of Portsmouth

Dr Anthony McCarthy,
Visiting Lecturer in Moral Philosophy at the International Theological Institute, Austria

Rev. Stephen Morgan DPhil (Oxon).
Lecturer & Tutor in Theology, Maryvale Higher Institute of Religious Sciences

Don Alfredo Morselli STL
Parish priest of the archdiocese of Bologna

Rev. Richard A. Munkelt PhD (Philosophy)
Chaplain and Faculty Member, Roman Forum

Fr Aidan Nichols OP, PhD
Formerly John Paul II Lecturer in Roman Catholic Theology, University of Oxford
Prior of the Convent of St Michael, Cambridge

Fr. Robert Nortz MMA, STL
Director of Studies, Monastery of the Most Holy Trinity, Massachusetts (Maronite)

Rev. John Osman MA, STL
Parish priest in the archdiocese of Birmingham, former Catholic chaplain to the University of Cambridge

Christopher D. Owens, STL. (Cand.)
Adjunct Instructor, Faculty of Theology and Religious Studies, St. John’s University (NYC)
Director, St. Albert the Great Center for Scholastic Studies

Rev David Palmer MA
Ordinariate of Our Lady of Walsingham
Chair of Marriage and Family Life Commission, Diocese of Nottingham

Dr Paolo Pasqualucci
Professor of Philosophy (retired), University of Perugia

Dr Claudio Pierantoni
Professor of Medieval Philosophy in the Philosophy Faculty of the University of Chile
Former Professor of Church History and Patrology at the Faculty of Theology of the Pontificia Universidad Católica de Chile
Member of the International Association of Patristic Studies

Fr Anthony Pillari JCL (Cand.)
Priest of the archdiocese of San Antonio, chaplain to Carmelite nuns

Prof. Enrico Maria Radaelli
International Science and Commonsense Association (ISCA)
Department of Metaphysics of Beauty and Philosophy of Arts, Research Director

Dr John C. Rao D.Phil. (Oxford)
Associate Professor of History, St. John’s University (NYC)
Chairman, Roman Forum

Fr. Réginald-Marie Rivoire FSVF
Doctor designatus of canon law

Rt. Rev. Giovanni Scalese CRSP, SThL, DPhil
Ordinary of Afghanistan

Dr Joseph Shaw
Fellow and Tutor in Philosophy at St Benet’s Hall, Oxford University

Dr Anna M. Silvas FAHA,
Adjunct research fellow, University of New England, NSW, Australia

Michael G. Sirilla, PhD
Professor of Systematic and Dogmatic Theology, Franciscan University of Steubenville

Professor Dr Thomas Stark
Phil.-Theol. Hochschule Benedikt XVI, Heiligenkreuz

Rev. Glen Tattersall Parish Priest,
Parish of Bl. John Henry Newman, archdiocese of Melbourne
Rector, St Aloysius’ Church

Giovanni Turco
Professor of the Philosophy of Public Law, University of Udine

Fr Edmund Waldstein OCist.
Vice-Rector of the Leopoldinum seminary and lecturer in moral theology at the Phil.-Theol. Hochschule Benedikt XVI, Heiligenkreuz

Nicolas Warembourg
Professeur agrégé des facultés de droit
Ecole de Droit de la Sorbonne – Université Paris 1

Калі вы знайшлі арфаграфічную памылку, калі ласка, вылучыце яе і націсніце Ctrl+Enter.

Пакінуць каментар