Апошнія допісы

Пазіцыя № 19. “Пацалунак спакою”

“У дзень Усіх святых 1522 года спадар Джон Браўн з парафіі ў Тэйдан-Гарноне ў Эсэксе, пацалаваўшы аскуляторый на парафіяльнай Імшы, ударыў ім па галаве Рычарда Понда, які прыслугоўваў пры святой вадзе і які падаў яму яго, з-за чаго “струмені крыві пацяклі на падлогу”. Браўн быў раз’юшаны, што спакой спачатку перадалі Фрэнсісу Хэмдэну і ягонай жонцы Марджэры нягледзячы на тое, што ў мінулую нядзелю ён папярэджваў Понда: “Калі ты не падасі мне спакою першаму, я зламаю яго аб тваю галаву”.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Таямніца перыяду Перадпосця

На гэтай зямлі мы прабываем часова; мы выгнаннікі і палонныя ў Вавілоне — горадзе, які плануе нашае знішчэнне. Калі мы любім сваю краіну, калі мы жадаем вярнуцца ў яе, мы павінны цвёрда стаяць супраць ілжывай прывабнасці гэтай чужой зямлі і адмаўляцца прымаць той келіх, які яна нам прапануе і якім яна зводзіць шмат нашых сяброў. Яна запрашае нас далучыцца да яе святаў і песняў, аднак нам трэба зняць струны з нашых арфаў і павесіць іх на вербах, што растуць на беразе ракі, пакуль нам не будзе дадзены знак вярнуцца ў Ерузалем.

Пазіцыя № 18. “Спосабы ўдзелу ў ціхай Імшы”

У ціхай Імшы ў надзвычайнай форме рымскага абраду адказы святару можа даваць альбо толькі прыслугоўваючы (Missa lecta), альбо ўсе сабраныя вернікі (Missa recitata, дыялогавая Імша). Дадзены артыкул першую з гэтых практык, разглядаючы яе як форму сузіральнай малітвы.

А. Праспэр Геранжэ. “Літургічны год”. Гісторыя перыяду Перадпосця

Перадпосце — гэта тры тыдні, якія непасрэдна папярэднічаюць Вялікаму посту. Яно з’яўляецца адным з асноўных перыядаў літургічнага года і дадаткова дзеліцца на тры часткі, кожная па тыдні: першая называецца Сямідзясятніцай (Septuagesima), другая — Шасцідзясятніцай (Sexagesima), а трэцяя — Пяцідзясятніцай (Quinquagesima).

Ці варта святару прапаноўваць старажытную форму Імшы вернікам, якія пра яе не просяць?

Што рабіць у сітуацыі, калі людзі ў цэлым задаволены тым, што яны маюць? Яны прызвычаіліся да “звычайнай формы” і не ведаюць нічога іншага; яны не просяць больш ні пра што. Ці ёсць нейкія прычыны для таго, каб пробашч сам увёў usus antiquior?

Кардынал Герхард Мюлер. Маніфест веры

“Перад абліччам нарастаючага замяшання вакол веравучэння многія біскупы, святары, кансэкраваныя і свецкія асобы Каталіцкага Касцёла прасілі, каб я прынёс публічнае сведчанне наконт праўды аб’яўлення. Самай непасрэднай задачай пастыраў з’яўляецца накіроўванне давераных ім асобаў на шлях збаўлення. Дасягнуць гэтага можна толькі тады, калі яны самі ведаюць гэты шлях і ідуць ім”.

Біскуп Атаназіус Шнайдэр: “Хрысціянская вера — адзіная праўдзівая і жаданая Богам рэлігія”

Ніводная ўлада на зямлі, нават калі гэта найвышэйшая ўлада Касцёла, не мае права вызваліць людзей іншых рэлігій ад яўнай веры ў Езуса Хрыста як уцелаўлёнага Сына Божага і адзінага Збаўцу чалавецтва запэўніваннем, што розныя рэлігіі як такія таксама з’яўляюцца жаданымі самім Богам.

Пазіцыя № 17. “Прыняцце Камуніі толькі пад постаццю хлеба”

Характэрнай рысай надзвычайнай формы рымскага абраду з’яўляецца прыняцце Камуніі толькі пад постаццю хлеба. У гэтым артыкуле прыводзіцца абгрунтаванне актуальнага заканадаўства і практыкі. Таксама ў ім абараняюцца абмежаванні, накладзеныя на ўдзяленне Камуніі пад дзвюма постацямі ў звычайнай форме рымскага абраду.

Робім закладкі для брэвіярыя

Перад намі tomus prior амерыканскага выдавецтва Benzinger Brothers. Кніга захавалася добра. Абрэз ужо не белы, крыху адстае вокладка, але сам блок цэлы і ўсе старонкі на месцы. Найменш пашчасціла закладкам. Імі можна карыстацца, але яны даволі брудныя, і калі іх замяніць, то трымаць кнігу будзе больш прыемна.

Кансэкраваныя пабудовы і іх афіцыйна дазволеная прафанацыя

“Няхай капліца будзе тым, што азначае яе назва, і няхай нічога іншага там не робяць і не трымаюць. Калі Божая праца скончана, няхай усе ўвойдуць у глыбокую цішыню і няхай захоўваецца пашана да Бога, каб, калі нейкі брат захоча памаліцца ў цішыні, яму не перашкаджалі кепскія паводзіны іншага. Таксама ў іншыя часы, калі хтосьці жадае памаліцца ў цішыні, няхай увойдзе і моліцца: не гучным голасам, але ў слязах і з гарачым сэрцам. Таму ж, хто не паводзіць сябе так, не будзе дазволена заставацца ў капліцы, калі Божая праца скончана, каб ён, як мы сказалі, не быў перашкодай для іншага”.

Scroll Up